مقاله مقاله نشریه

مشخصات مقاله

video

sound

نسخه انگلیسی

بازدید:

180

دانلود:

112

استناد:

اطلاعات مقاله نشریه

عنوان

بررسی تطور حسن و عشق در غزل فارسی از ابتدا تا قرن یازدهم

صفحات

 صفحه شروع 153 | صفحه پایان 173

چکیده

 سنت شعر فارسی, تا رسیدن به دوره صفویه و پیدایش سبک هندی, تاریخ هفتصدساله ای را پشت سر گذاشته است. ویژگیهای شعر سبک هندی را عموما در پرتو متغیرهای بیرونی (چون اجتماع و فرهنگ و اقتصاد) نگریسته اند و یا تحول زیبایی شناسی شعر این دوره را در چهارچوب صناعات و فنون شعری رایج در آن عصر بررسی کرده اند. گذشته از این, میتوان مولفه های شعری این دوره را در تعامل با میراث شعری پیش از خود و در بستر سنت شعر فارسی تبیین کرد. در این بررسی, تلاش شد تطور بنمایه «حسن و عشق» در سنت غزل فارسی تا شعر صائب تبریزی, تحلیل شود. درنهایت, مشخص شد, گرایش به کاربرد این بنمایه در دوره های نخستین غزل فارسی (تا پایان سده پنجم) ناچیز است. از سده ششم گرایش به کاربرد این بنمایه بیشترمیشود و از سده هفتم به بعد گرایش جدیدی مبنی بر ترکیب این بنمایه با بنمایه یا تلمیح دیگری در قالب یک بیت دیده میشود؛ تا اینکه در شعر سبک هندی, ترکیب این بنمایه با بنمایه ها و تلمیحات در قالب یک بیت ادامه یافته, بیشتر به صورت کاربرد یک بنمایه در مصراع نخست و ذکر تلمیح یا بنمایه دیگر در مصراع دوم, در قالب نوعی ویژه از تمثیل که آن را اسلوب معادله, مثالیه یا مدعامثل نامیده اند, دیده میشود. کاربرد بنمایه حسن و عشق در شعر این دوره بطور معنی دار و در بسامد بالایی افزونی یافته است؛ همچنین, در بیشتر موارد شاعران سبک هندی, ضمن زدودن تداعی و بار معنایی متعارف این بنمایه, تداعی جدیدی را جایگزین تداعی مرسوم آن در سنت غزل فارسی کرده اند.

استنادها

  • ثبت نشده است.
  • ارجاعات

  • ثبت نشده است.
  • مقالات مرتبط نشریه ای

    مقالات مرتبط همایشی

  • ثبت نشده است.
  • طرح های مرتبط

  • ثبت نشده است.
  • کارگاه های پیشنهادی

    کارگاه های پیشنهادی