برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

اثر حفاظتي Genistein در مدل تجربي بيماري پاركينسون در موش صحرايي نر: بررسي رفتاري و هيستوشيميايي

نوع ارائه: پوستر
نویسنده: بلوچ نژادمجرد توران دخت,روغني مهرداد,باقري مريم
 
 
 
عنوان همایش: كنگره فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی:  انجمن فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران، دانشگاه علوم پزشكي مشهد
زمان:  1386دوره 18
 
 
چکیده: 

بيماري پاركينسون يكي از شايعترين بيماريهاي نورودژنراتيو است كه در اين بيماري نورونهاي دوپامينرژيكي جسم سياه تحليل ميروند. استرس اكسيداتيو و افزايش پراكسيداسيون ليپيدي از جمله علل اصلي دژنره شدن نورونهاي دوپامينرژيكي اين بيماري محسوب ميشود. با توجه به نقش آنتي اكسيداني ژنيستئين، مطالعه حاضر نقش حفاظتي ژنيستئين را در مدل تجربي پاركينسون مورد ارزيابي قرار داده است. بدين منظور موشهاي ضايعه ديده بوسيله تزريق يكطرفه داخل استرياتومي 6-هيدروكسي دوپامين، 1ساعت قبل از جراحي به صورت داخل صفاقي با ژنيستئين (10 mg/kg) پيش درمان شده اند. چرخش القاشده بوسيله آپومورفين قبل از جراحي و 12 روز بعد از جراحي و تعداد نورونهاي جسم سياه 14 روز بعد از جراحي شمارش گرديد. نتايج نشان داد كه در گروه ضايعه ديده پيش درمان شده با ژنيستئين كاهش چشمگيري در چرخش القا شده بوسيله آپومورفين در مقايسه با گروه ضايعه ديده كه با ژنيستئين پيش درمان نشده است وجود دارد. از طرف ديگر پيش درمان با ژنيستئين در گروه ضايعه ديده مانع از بين رفتن نورونهاي SNC ميشود. به طور كلي، نتايج اين مطالعه نشان ميدهد كه استفاده از ژنيستئين مي تواند ناهنجاريهاي رفتاري و بافتي القا شده بوسيله دارو را در اين مدل از بيماري پاركينسون تخفيف دهد.

 
کلید واژه: 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 62  
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی