مشخصات مقاله

عنوان: 

بررسي اثر تزريق حاد و مزمن داخل بطني رتينوئيک اسيد بر آستانه درد در موش صحرايي نر

نوع ارائه: پوستر
نویسنده: جعفري ماندانا,آفرينش خاكي محمدرضا,حاجي علي زاده زهرا,شيباني وحيد,اشرف گنجويي نرگس
 
 
 
عنوان همایش: كنگره فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی: انجمن فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران، دانشگاه علوم پزشكي مشهد
زمان:  1386دوره 18
 
 
چکیده: 

مقدمه: درد پديده اي است که هر انسان با آن مواجه مي شود. درد به عنوان هشداري از آسيب بافتي محسوب مي شود. اما بدليل احساس ناخوشايند آن بشر همواره در پي راههاي مقابله با آن است. رتينوئيک اسيد (مشتق فعال ويتامين (A با تعديل برخي از واکنشهاي التهابي در ارتباط است. در اين تحقيق، با استفاده از تزريق حاد و مزمن داخل بطني رتينوئيک اسيد در موشهاي صحرايي، آستانه درد مورد ارزيابي قرار گرفت.
روشها: از سي سر موش صحرايي نر بالغ بصورت تصادفي در 5 گروه شش تايي استفاده شد. در سه گروه اول دوزهاي 1،3 و 6 ميکروگرم داروي رتينوئيک اسيد، در گروه چهارم حلال رتينوئيک اسيد
(DMSO) و در گروه پنجم محلول ACSF به صورت داخل بطني تزريق شد. در مدل حاد، 30 دقيقه قبل از آزمايش دارو بصورت تک دوز و در مدل مزمن دارو بمدت يک هفته تزريق شده و پس از يک هفته تست رفتاري انجام شد. از آزمون Tail flick جهت تعيين آستانه درد استفاده شد.
نتايج: نتايج نشان داد تزريق حاد داخل بطني رتينوئيک اسيد آستانه درد را در گروه هاي آزمايش تغيير نمي دهد اما تجويز مزمن رتينوئيک اسيد در مقادير
(6, 3, 1 mg/i.c.v.) به مدت يک هفته بطور معني داري آستانه درد را در مقايسه با گروه DMSO کاهش مي دهد (P<0.05).
نتيجه گيري: اين نتايج نشان داد تجويز طولاني مدت رتينوئيک اسيد مي تواند اثرات هيپرآلژزي قابل ملاحظه اي در موشها داشته باشد و افزايش سطح رتينوئيک اسيد در مغز احتمالا از طريق افزايش بيان ﮊن
COX2 در مغز سبب افزايش پاسخ به محرکهاي ايجاد درد مي شود.

 
کلید واژه: 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
بازدید یکساله 46  
 
tabligh

moavenatelmi
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی