برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

بررسي اثر ميفپريستون و متيراپون بر حافظه در موشهاي وابسته به مرفين به دنبال قطع اثر ناشي از نالوكسان

نوع ارائه: سخنراني
نویسنده: مصري پور آزاده,حاج هاشمي ولي اله,رباني محمد
 
 
 
عنوان همایش: كنگره فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی:  انجمن فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران، دانشگاه علوم پزشكي مشهد
زمان:  1386دوره 18
 
 
چکیده: 

مقدمه: به دنبال قطع مصرف مرفين غلظت كورتيكوسترون پلاسما افزايش مي يابد. مشاهده شده که قطع اوپيوئيدها در معتادان منجر به كاهش عملكرد مناطقي از مغز ميشود که احتمالا با نقايص شناختي آنها مرتبط است. در مطالعه حاضر توسط ميفپريستون و متيراپون نقش احتمالي كورتيكواستروئيدها در اختلال حافظه متعاقب قطع مصرف مرفين بررسي شد.
روشها: براي ايجاد وابستگي دوزهاي فزاينده مرفين از 30 تا
mg/kg 90 دوبار در روز بمدت 3 روز به صورت زير جلدي تزريق شد. 3 ساعت بعداز آخرين دوز مرفين نالوكسان  (1/0 mg/kg)به صورت داخل صفاقي تزريق شد. داروي ميفپريستون 50 mg/kg) و 100) و متيراپون 5/12 mg/kg) و 25) قبل از تست حافظه استفاده شدند و اثرات با گروه كنترل مقايسه شدند. حافظه در موشها توسط تست Object recognition بررسي شد.
نتايج: ميانگين شاخص حافظه
(RI) براي موشهاي دريافت كننده ميفپريستون با دوز 100 ،50 mg/kg و حامل (سالين و تويين 80) به ترتيب برابر 6/8-، 30 و 34- مي باشد. دوز 100 mg/kg تفاوت معني داري با گروه حامل دارد (05/0>p). ميانگين RI براي موشهاي دريافت كننده ميتراپون با دوز 25 ،5/12 mg/kg و حامل به ترتيب برابر 7/42، 33/1- و 33/4- مي باشد كه نشان مي دهد متيراپون با دوز 5/12 mg/kg نسبت به گروه حامل تفاوت معني داري دارد (05/0>p).
نتيجه گيري: اين نتايج نشان ميدهد كه افزايش گلوكوكورتيكوئيدها مي تواند در ايجاد اختلال حافظه به دنبال قطع اثر مرفين نقش داشته باشد و داروي متيراپون يا مهار ساخت گلوكوكورتيكوئيدها و ميفپريستون با مهار گيرنده مي تواند در پيشگيري از اختلال حافظه نقش داشته باشد.

 
کلید واژه: 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 49  
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی