مشخصات مقاله

عنوان: 

بررسي تاثير حساسيت به مورفين بر بيان mRNA زير واحدهاي NR1 و NR2 گيرنده NMDA در هسته آميگدال موش صحرايي

نوع ارائه: سخنراني
نویسنده: صاحبقراني موسي*,سپهري زاده ضرغام,احمدي شمس الدين,هاشمي بزجلو سعيد,بحرالعلومي شاپورآبادي مينو
 
 *گروه فارماکولوژي، دانشکده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي تهران
 
عنوان همایش: كنگره فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی: انجمن فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران، دانشگاه علوم پزشكي مشهد
زمان:  1386دوره 18
 
 
چکیده: 

گيرنده NR1) NMDA و (NR2 در هسته هاي مغز موش صحرايي (استرياتوم، پره فروتئال کورتکس، هيپوکامپ، هيپوتالاموس و آميگدال) مورد بررسي قرار گرفت. ابتدا حساسيت رفتاري در مدلهاي رفتاري همچون فعاليت هاي حرکتي، استرتوتايپي و يادگيري وابسته به وضعيت مورفين با يا بدون حضور MK801 (آنتاگونيست گيرنده (NMDA اندازه گيري شد. تجويز مکرر مورفين و متعاقبا 7 روز قطع دارو (اما نه 24 ساعت) موجب بروز حساسيت رفتاري نسبت به مورفين مي گردد. تنها استثناي يادگيري وابسته بود که با تجويز مورفين 5.2 mg/kg (با 24 ساعت و نيز 7 روز قطع دارو) افزايش پاسخ ديده شد. بعلاوه در حيوانات حساس شده به مورفين تجويز MK801 به ميزان 5.0 mg/kg) و 1/0)، 30 دقيقه قبل از تزريق مورفين 5 mg/kg نتوانست فعاليت حرکتي و يا استرتوتايپي حيوان کاهش دهد. اما در آزمون يادگيري وابسته به وضعيت تجويز مقادير بالاي MK801 يادگيري وابسته به وضعيت مورفين 5.2 mg/kg را کاهش داد. اين اثر مقادير بالاي MK801 مي تواند مربوط به خاصيت ذاتي اين دارو در افزايش فعاليت حرکتي حيوان باشد. Real time RT-PCR کمي نشان داد که حساسيت به مورفين موجب افزايش بيان mRNA زير واحدهاي گيرنده NMDA در آميگدال زير واحد NR1 (با افزايش 104%) و NR2 (با افزايش 80%) مي گردد. اين افزايش در بيان زيرواحدهاي گيرنده NMDA احتمالا با حساسيت رفتاري ناشي از مورفين مرتبط مي باشد. البته MK801 نتوانست حساسيت نسبت به مورفين را در مرحله بيان آن کاهش دهد.

 
کلید واژه: 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
بازدید یکساله 101  
 
tabligh

moavenatelmi
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی