مشخصات مقاله

عنوان: 

ديابت ناشي از STZ بر فعاليت حركتي معده موش صحرايي در In Vivo

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: نبوي زاده رفسنجاني فاطمه,عادلي سهيلا
 
 
 
عنوان همایش: كنگره فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی: انجمن فيزيولوژي و فارماكولوژي ايران، دانشگاه علوم پزشكي مشهد
زمان:  1386دوره 18
 
 
چکیده: 

بيش از 50 درصد ديابتيها درد شكم، تهوع، و نفخ دارند. تخليه معده در ديابتيها كند مي شود. تاكنون شاخصهايي از فعاليت حركتي معده در اين بيماري ثبت نگرديده. لذا هدف از اين تحقيق اثر ديابت بر فعاليت حركتي معده در شرايط پايه و تحريك شده با Ach بود. در اين مطالعه فشار درون معده معياري از فعاليت حركتي معده در نظر گرفته مي شد. موشهاي صحرايي نر نژاد Wistar با وزن 250-350 گرم استفاده شد. حيوانات يك گروه استرپتوزوتوسين را45mg/kg,ip  و گروه Vehicle نرمال سالين دريافت مي كردند . گروه كنترل هيچ ماده اي نمي گرفتند. هفته اي يكبار و به مدت پنج هفته قند خون اندازه گرفته مي شد. معيار تشخيص ديابت قند خون بالاي 300 ميلي گرم/دسي ليتر بود. روز 35، حيوانات با تيوپنتال سديم 50mg/kg,ip بيهوش مي شدند. بعداز تراكئوستومي و لاپاراتومي لوله سيليكون با بالون مخصوص از دئودنوم وارد معده مي شد و لوله بوسيله سه راهي به ترانسديوسر فشار كه به فيزيوگراف متصل بود وصل و بدين وسيله فشار درون معده در حالتهاي مختلف ثبت مي شد. فشار معده در حالت پايه، براي سه گروه كنترل،Vehicle  و ديابتيك به ترتيب 1.4±14، 1.56±15.9 و 0.86±13.7 ميلي متر جيوه شد. و در حالت تحريك با Ach در سه گروه فوق با همان ترتيب 1.77±28.3، 2.03±30.8 و 1.05±30.6 ميلي متر جيوه گرديد، كه تفاوت معني داري در فشار معده در حالت پايه و تحريك شده بين گروهها ديده نشد. اما فشار معده در حالت تحريك با استيل كولين نسبت به شرايط پايه در هر گروه افزايش معني داري داشت. بنابراين ديابت ناشي از STZ نتوانسته بر فشار معده اثر بگذارد. در مطالعات قبلي ديابت حتي با دوره كوتاه تر توانسته مقدار ترشحات معده را تغيير دهد. شايد بدليل حساسيت بيشتر سلولهاي ترشحي نسبت به سلولهاي عضلاني در پاسخ به ديابت باشد.

 
کلید واژه: 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
بازدید یکساله 75  
 
tabligh

moavenatelmi
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی