برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

قصيده، معاني و سير تحول آن تا سده هفتم و هشتم هجري در ادب فارسي

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: حسيني كازروني سيداحمد*
 
 *گروه زبان و ادبيات فارسي، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد بوشهر، ايران
 
عنوان همایش: همايش بين المللي شرق شناسي، فردوسي و فرهنگ و ادب پارسي
نوع همایش:  سازمان ها و مراکز دولتي و عمومي
حامی:  دانشگاه دولتي ايروان ارمنستان با موسسه سفيران فرهنگي مبين
زمان:  1395دوره 1
 
 
چکیده: 

قصيده، نخستين گونه شعر فارسي است که پس از اسلام به تقليد از عرب در ادب فارسي به وجود امد و بيش از يک هزار سال از تاريخ پيدايش آن مي گذرد. قصيده در واقع مقصود خاصي است که بر مدح ممدوح دلالت کند و منظوم و مقفي باشد يعني شاعر در اثر توجه به شخصي معلوم وي را مورد تمجيد و ستايش قرار مي دهد، نخستين مضمون رايج در قصيده مدح بوده است، روشن ترين دليل اين است که ديوان بسياري از شاعران فارسي زبان از سده سوم و چهارم تا سده هفتم هجري، قسمت عمده ديوانشان را قصايد مدحيه تشکيل داده است، بدين سبب خاورشناساني هم که درباره آثار ادب فارسي مطالعه کرده اند بدين نکته توجه کرده اند، مثلا ادوار براون انگليسي نخستين مضموني که در زبان فارسي براي قصيده شناخته مدح و ستايش است، پس از آن به ديگر معاني که در قصايد آورده اند اشاره کرده است. از آغاز سده چهارم تا اوايل سده هفتم (دوران 300 ساله ادب فارسي) قصيده از رواج کامل برخوردار بوده و به تقريب به مدت 150 سال (از سده پنجم تا نيمه نخستين سده ششم هجري بالاترين ميزان نوع شعر را در ادب فارسي به خود اختصاص داده است.

 
کلید واژه: قصيده، تغزلات قصيده، توصيف طبيعت، مدح و هجا، حکمت و فلسفه
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 498   pdf-file
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی