برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

تنوع و سیر قصیده در ادب فارسی (از سده ششم تا دوازدهم هجری)

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: حسيني كازروني سيداحمد*
 
 *گروه زبان و ادبيات فارسي، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد بوشهر، ايران
 
عنوان همایش: همايش بين المللي شرق شناسي، فردوسي و فرهنگ و ادب پارسي
نوع همایش:  سازمان ها و مراکز دولتي و عمومي
حامی:  دانشگاه دولتي ايروان ارمنستان با موسسه سفيران فرهنگي مبين
زمان:  1395دوره 1
 
 
چکیده: 

شعر فارسي از سال هاي پاياني سده ششم هجري از دربارها به در آمد و دامنه اش به خانقاه ها کشيده شد و درنتيجه از شدت قصايد ستايش آميز و گونه هاي ديگر کاسته شد اما از رونق نيفتاد، در برابر ثناخوانان و دعاگويان قصيده سراياني هم بودند که زبان را از مديحه سرايي و ثناخواني بازمي داشتند، البته ناگفته نبايد گذاشت که قصيده سرايان اين عهد پيرو شيوه قدما بودند و از طرز و سبک قصيده سرايان بزرگ اواخر سده ششم و آغاز سده هفتم هجري پيروي و به تقليد از مضامين و قالب هاي شعري و لفظي اين جماعت شاعران مي پرداختند.
قصايد ديني و مذهبي که در اين عهد در ذکر مناقب و رثاي پيمبر اعظم (ص) و خاندان بزرگوارش توسط شاعران شيعي و سني سروده شده از اهميت ويژه اي برخوردار است، پس از گذشت سده هشتم تا اوايل شده دهم تصنع در قصيده وسيله اي براي نشان دادن مهارت ها در قلمرو شعر فارسي بوده است. زبان و طرز بيان قصيده در دوره صفويه دنباله رو شيوه قصيده سرايان سده هاي ششم تا آغاز دهم هجري بوده است، از آن پس در تمامي سده هاي بعد يعني سده هاي يازدهم و دوازدهم هجري ضمن وجود منقبت گويي در قالب قصيده شاعراني بودند که براي کسب معاش (به ويژه در سرزمين هند) به مديحه گويي حاکمان مي پرداختند.

 
کلید واژه: قصيده، ترکيب بند، ترجيع بند، مسمط، مرثيه پردازي
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 205   pdf-file
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی