برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

دیو در گذر متون تاریخی (جایگاه دیو در تاریخ بیهقی)

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: حيدري غلامرضا,عزيزي فرح
 
 
 
عنوان همایش: همايش بين المللي جستارهاي ادبي، زبان و ارتباطات فرهنگي
نوع همایش:  سازمان ها و مراکز غير دولتي
حامی:  موسسه سفيران فرهنگي مبين
زمان:  1395دوره 1
 
چکیده: 

ديو در زبان پهلوي به معني خداست و در اوستا نام همگاني آفريدگان و کارگزاران و دستياران اهريمن است که در برابر آفرينش اهورايي ايستاده و به پتيارگي با آن در ستيزند. ظاهرا به مرور زمان تعدادي از موجودات پست و اهريمني همچون غولان که نقش منفي و گمراه کنندگي و خوف و ترس داشتند و نيز افراد ياغي و سرکش و قوايي که مطيع و رام نمي شدند در زمره ديوان قرار گرفتند. از همه مهمتر ديو گاهي مرادف اهريمن در انديشه هاي ايراني و گاه به معني شيطان در فرهنگ اسلامي و زماني به مفهوم غول و عفريت و موجودات وهمي در بيشتر افسانه هاي عاميانه اثر آن مشاهده مي شود. در آثار اخلاقي و عرفاني از ديو نفس و ديو حرص و شهوت نامي برده شده است. تاريخ بيهقي ازجمله کتبي است که از دستبرد کلمه ديو مصون نمانده و گونه هايي ازآن را در خود جاي داده است. بيهقي با استعانت به اين باور و اعتقاد مردم که ديوان منشاء پليدي و زشتي در دنيا هستند و با همکاري اهريمن سعي در ترويج شر در جهان هستند و در همه وقت برآنند تا اهورامزدا و تمام ياران نيک او را نابود و خويش حاکم بر مردم گردند، منشاء همه زشتيها را به ديو برمي گرداند. تصوير ديو و ذکر خصوصيات آن از جمله ويژگيهاي خاص تاريخ بيهقي است که در ساختار ترکيبات مفرد که منحصر به فرد است دخالت دارد.

 
کلید واژه: بيهقي، ديو، تاريخ بيهقي
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
ارتباط خیلی زیاد ارتباط زیاد مرتبط ارتباط کمتر
 
 
بازدید یکساله 164   pdf-file
 
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی