برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

بررسي دقت روش هاي مختلف ميداني در برآورد حجم فرسايش آبکندي

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: نيك نام مهرناز*,صوفي مجيد,ظريف كارفرد محمدمحسن,محمدي اصغر,ابوالوردي زهرا
 
 *باشگاه پژوهشگران جوان، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد ارسنجان
 
عنوان همایش: همايش ملي علوم و مهندسي آبخيزداري ايران (مديريت پايدار بلاياي طبيعي)
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی:  انجمن آبخیزداری ایران
زمان:  1388دوره 5
 
 
چکیده: 

يکي از نيازهاي پروژه هاي فرسايش خاک برآورد حجم فرسايش آبکندي است. حجم فرسايش آبکندي از مجموع احجام جزئي بدست مي آيد. حجم جزئي از حاصلضرب متوسط سطح مقطع در طول مسيري از آبکند حاصل مي شود. دقت حجم برآوردي از فرسايش آبکندي بستگي به فاصله بين مقاطع عرضي و روش اندازه گيري شده دارد. اين تحقيق در يک اکوسيستم جنگلي –مرتعي تخريب و تبديل شده به ديمزارهاي کم بازده به نام بن رود زنگنه استان فارس واقع در 45 کيلومتري جنوب غربي شيراز صورت گرفته است. اين تحقيق در نظر دارد تا با بررسي روش هاي مختلف اندازه گيري سطح مقطع و فاصله مختلف بين مقاطع عرضي در آبکندهاي منطقه بن رود زنگنه فارس به تبيين زواياي اين مساله بپردازد. در اين تحقيق پنج زير حوضه انتخاب و علل ايجاد آبکند با استفاده از مدارک تاريخي و آستانه توپوگرافي بوسيله رابطه شيب و مساحت بالاي آبکندها بررسي شد. سپس شش سيستم آبکندي در يکي از زير حوضه ها انتخاب و بر اساس ويژگي هاي خاک و شکل مقطع عرضي مسيرهائي با طول 20 تا 25 متر از آبکند و مقاطع با فواصل يک متر انتخاب شدند. اندازه گيري مقطع عرضي آبکند با استفاده از دو روش حاصل شد. در روش اول با استفاده از نوارمتر و اندازه گيري عرض بالا و پايين و عمق مقطع عرضي، مقدار مساحت مقطع محاسبه گرديد و در روش دوم ابتدا از مقطع عرضي معين شده توسط متر تصويربرداري رقومي صورت گرفت و سپس با استفاده از نرم افزار اتوکد با روايت 2008 مساحت مقطع عرضي محاسبه شد. حجم مسي رهاي انتخابي با فاصله مقاطع يک تا 10 متر در هر دو روش برآورد شد و با استفاده از مقايسه خطاي مطلق مناسب ترين فاصله مقاطع عرضي از نظر علمي و عملي معرفي گرديدند. نتايج اين تحقيق نشان داد که تبديل جنگها و مراتع به ديمزارهاي کم بازده علت اجاد آبکند در اين حوزه آبخيز است. اين نتايج نشان داد که آستانه توپوگرافي در اين آبکندها وجود دارد و رواناب سطحي فرآيند غالب هيدرولوژيک در ايجاد و گسترش آبکندها است. اين تحقيق نشان داد که 65 درصد از اطلاعات برآوردي توسط روش تصويري داراي خطاي کمتري نسبت به روش اندازه گيري با نوارمتر مي باشد. تمامي مشاهدات نشانگر اين واقعيت است که با افزايش فاصله بين مقاطع عرضي به 6 تا 7 متر، ميزان خطاي مطلق در هر دو روش افزايش يافته و به بيش از 30 درصد مي رسد و پس از اين فاصله مقدار خطاي مطلق کاهش مي يابد. از نظر علمي فاصله دو متر بين مقاطع عرضي کمترين خطاي مطلق را در برآورد حجم فرسايش آبکندي ارائه مي دهد در حالي که فاصله 10 متر نيز پس از دو متر داراي کمترين خطاي مطلق است، لذا با توجه به هزينه هاي اندازه گيري ميداني توصيه مي شود در شرايط مشابه به آبکندهاي بن رود زنگنه، ميتوان فاصله 10 متر براي اندازه گيري بين مقاطع عرضي را پيشنهاد نمود.

 
کلید واژه: فرسايش آبکندي، برآورد حجم، روش، ميداني
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 80   pdf-file
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی