برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان: 

گذار نظام برنامه ريزي درسي ايران به سمت عدم تمرکز در طراحي و تدوين برنامه درسي با تاکيد بر برنامه ريزي درسي مبتني بر مدرسه

نوع ارائه: مقاله
نویسنده: سلسبيلي نادر,شرفي حسن,حسيني سيدمحمدحسين
 
 
 
عنوان همایش: همايش تمركز و عدم تمركز در فرآيند برنامه ريزي درسي
نوع همایش:  انجمن هاي علمي
حامی:  انجمن مطالعات برنامه درسی
زمان:  1384دوره -
 
 
چکیده: 

نظام طراحي، تدوين و اجراي برنامه هاي درسي دوره آموزش عمومي و متوسطه ايران با چالش ها و آسيب هاي زيادي، چه از نظر برداشت از مفهوم برنامه درسي و چه از نظر طراحي و تدوين برنامه درسي، روبه رو است. از مهم ترين چالش ها و آسيب هاي اين نظام، متمرکز بودن نظام طراحي و تدوين برنامه درسي و عدم انعطاف در برنامه هاي درسي است. برنامه هاي درسي کم توجه يا بي توجه به تفاوت هاي فردي و شناختي دانش آموزان، کم توجه به تفاوت هاي اقليمي، فرهنگي، اجتماعي، قومي، منطقه اي، کم توجه به تحولات علمي، آموزشي، فرهنگي در تراز جهاني، کم توجه يا بي توجه به رويکردهاي نوين و تحولات حوزه برنامه درسي و انتظارات تازه از برنامه هاي درسي. اين رکود در حالي است که تحولات ناشي از گسترش مردم سالاري، جهاني شدن ارتباطات و تحولات گسترده در حوزه فرهنگ و علوم در سطح جهاني، تحولات اجتماعي و اقتصادي در دهه هاي اخير، تحولات مربوط به دانش تعليم و تربيت و برنامه درسي، ورود و نفوذ والدين، انجمن ها، سازمان ها و نهادها با افکار و ايده هاي جديد، ترديد در نتايج نظام هاي آموزشي کاملا متمرکز با برنامه هاي درسي يکنواخت و از پيش تجويز شده را به همراه آورده است.
بررسي پيشينه تحولات حوزه برنامه درسي در دهه 1990 بيانگر آن است که آخرين دهه تغيير مدرسه در قرن بيستم به صورت فزاينده اي از عدم تمرکز طرفداري کرده و آن را کليد حيات اصلاحات دانسته است و دهه 1980 توسط بعضي منتقدان، دوره شکست برنامه هاي درسي متمرکز در اندازه هاي بزرگ شناخته شده است. اين برداشت تحول جويانه دهه هاي اخير ناشي از ويژگي هاي ذاتي و ضعف هاي اساسي تمرکزگرايي در برنامه هاي درسي طراحي و تدوين شده براي معلمان و ضدنفوذ بودن آنها بوده است. تمرکز زدايي در کار طراحي و تدوين برنامه درسي، به بهبود کيفي مدرسه، تشريک مساعي معلمان، جاذب تر شدن محل کار براي معلمان، ارتقاي درجه تخصصي و جلوگيري از فرسودگي شغلي، توجه بيشتر به بافت آموزشي و نيازهاي فراگيران و تقويت نوآوري هاي ريشه دار و بومي کمک مي کند و انواع تفاوت ها و گوناگوني هاي موجود را مورد توجه قرار مي دهد. گذار نظام برنامه ريزي درسي ايران به سمت عدم تمرکز در طراحي و تدوين برنامه هاي درسي و با تاکيد بر برنامه ريزي درسي مبتني بر مدرسه که به واقع نوعي فلسفه عمل در سطح مفهومي و ادراکي نيز هست، امري حتمي است. اما فرايند تغيير به سمت تمرکززدايي در نگاهي نوين، تحولي تدريجي است و نه خطي و يک فرايند است نه يک اتفاق. لذا آشکار است که اصلاحات از نوع آزادسازي، تمرکززدايي و ايجاد انعطاف نمي تواند نامحدود باشد و با موانع و محدوديت هايي رو به روست که از مهمترين آنها به ادراکات معلمان، سطح تخصصي و توانايي آنها در استفاده از پژوهش و برنامه ريزي برمي گردد. در عين حال، برنامه هاي درسي مي بايد درجاتي از وحدت و هماهنگي ملي را نيز به همراه داشته باشد. لذا آن راهبردهاي اجرايي که تلفيقي از راهبردهاي از پايين به بالا را با راهبرهاي از بالا به پايين مورد توجه قرار مي دهند، از اثربخشي بيشتري براي حرکت به سوي تمرکز زدايي برخوردارند.

 
کلید واژه: تمرکزگرايي، تمرکز زدايي، برنامه ريزي درسي، طراحي و تدوين برنامه هاي درسي، نظام آموزشي، برنامه ريزي درسي مبتني بر مدرسه
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
 
بازدید یکساله 155   pdf-file
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی