برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

مطالعه کانیهای رسی و ایزوتوپهای پایدار (اکسیژن و کربن) سیمانهای کربناته در ارتباط با تاریخچه تدفین سازند فراقان به عنوان سنگ منشا یا مخزن هیدروکربن



گروه تخصصی:  علوم پایه

سازمان مجری:  پژوهشکده علوم پایه کاربردی 

گروه پژوهشی: علوم پایه

پژوهشگران: 
زمان زاده سیدمحمد (مسئول طرح)
سردار هادی (همکار طرح)
پورشعبان اردشیر (همکار طرح)
هاتفی راحله (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  مرداد 1388

کارفرما: معاونت پژوهش و فناوری جهاددانشگاهی

خروجی طرح: 

انعقاد قرارداد پژوهشی با عنوان بازسازی حوضه رسوبی، بررسی دیاژنز و عوامل کنترل کننده کیفیت مخزنی ماسه سنگ های سازند فراقان در مقطع سطح الارضی کوه گهکم، میدان گلشن (چاه های G3و (G4 و چاه های دارنگ 1، کیش 3، سلمان 2(SKA) و فردوسی 3، با شرکت نفت و گاز پارس.


نوع: بنیادی

 
تلفن: 021-29903037-8

نشانی سازمان مجری: تهران، اوین، دانشگاه شهید بهشتی، صندوق پستی: 169- 19835
 

چکیده:

سازند فراقان یکی از سازندهای آواری پالئوزوئیک زاگرس است که توان هیدروکربوری آن غالبا به عنوان سنگ مخزن از اوایل دهه نود میلادی مطرح شده است. این سازند در رخنمونها (در شمال بندر عباس) نشانگر رسوبگذاری در یک محیط دریایی کم عمق است که به سمت جنوب دانه ریز می گردد و لایه های شیلی آن افزایش می یابد. معمولا در سازندهایی که لایه های شیلی فراوان دارند،توان تولید هیدروکربن با حداکثر عمق تدفین رابطه مستقیم دارد و از این رابطه برای بررسی توان تولید هیدروکربن (تعیین پنجره نفتی و یا گازی یا تولید گاز خشک) استفاده می شود.
با توجه به کارهای صورت گرفته در چاههای حفاری شده، حداکثر عمق تدفین سازند فراقان حدود 4400 متر با استفاده از شبیه سازی های رایانه ای بدست آمده است. این گونه شبیه سازی ها منحصرا با استفاده از اطلاعات چاه و پس از حفاری بدست می آید و در رخنمونها قابل کاربرد نیست و یا با خطای بسیار صورت می گیرد. در این طرح عوارض دیاژنتیک و مطالعه ایزوتوپ های پایدار سیمانهای کربناته به عنوان روشی جدید برای بدست آوردن حداکثر عمق تدفین بدست آمده با استفاده از کانیهای دیاژنزی (کائولینیت، ایلیت، کلریت، دولومیت زین اسبی) بین 4000 تا 5000 متر و با استفاده از ایزوتوپهای پایدار اکسیژن (سیمان کربناته) 4600 متر بدست آمده است که منطبق با حداکثر عمق تدفین شبیه سازی شده در نزدیکترین چاه حفاری شده (در فاصله 20 کیلومتری) در منطقه است. علاوه بر این از این روش می توان برای بررسی صحت مدلسازی های رایانه ای نیز استفاده کرد.



کلیدواژگان: سازند فراقان، حداکثر عمق تدفین، عوارض دیاژنتیک

 
 
Title:

Burial history reconstruction and stable isotope (O and C) geochemistry of Faraghan Formation as a potential source/reservoir rock utilizing clay minerals and carbonate cements



Abstract:

Faraghan Formation is one of the Paleozoic clastic formations in the Zagros. Hydrocarbon potential of this formation as a reservoir has been proposed since the ninties. In the outcrops (in the north of Bandar Abbas city), this formation illustrates deposition in a shallow marine environment which becomesfiner grained southward with an increase in shaley layers. In formations with abundant shaley layers, hydrocarbon potential increases with burial depth. This fact is usually taken into account in investigating hydrocarbon potential (determining oil and gas windows and dry gas zone).
Considering computer based models in oil and gas wells, the maximum burial depth (MBD) of the Faraghan Formation is about 4400 meters. These simulated models only apply well data which are gained after drilling. These models are either not applicable to outcrops or produce erroneous results. In this project, diagenetic features and stable isotope studies of carbonate cements as a new method is used to find out maximum burial depth (MBD) of exposed Faraghan Formation. The resulted MBD via applying this method based on the diagenetic minerals (kaolinite, illite, chlorite, saddle dolomite) is between 4000-5000 meters and 4600 meters based on oxygen stable isotopes study. The latter depth correlates withMBDmodeled in the nearest well (about 20 kilometers away) in region.Moreover, this method can be applied to seek the accuracy of computer based MBD reconstructions.



Keyword(s): Faraghan Formation, maximum burial depth (MBD), diagenetic features