برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

بررسی میزان آگاهی و بینش نسبت به طب مکمل و میزان استفاده از این خدمات در جمعیت شهر تهران



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده علوم بهداشتی (گزارش طرح های دفتر مرکزی) 

گروه پژوهشی: علوم بهداشتی

پژوهشگران: 
صدیقی ژیلا (مسئول طرح)

تاریخ خاتمه:  اردیبهشت 1384

کارفرما: معاونت پژوهش و فناوری جهاددانشگاهی

خروجی طرح: 

چاپ مقاله علمی- پژوهشی در فصلنامه پایش (سال سوم، شماره چهارم، پائیز 1383)
چاپ مقاله علمی- پژوهشی در فصلنامه گیاهان دارویی (سال چهارم، شماره سیزدهم، زمستان 1383)


نوع: کاربردی

 
تلفن: 66480804- 9-66951877-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، خیابان فلسطین جنوبی، خیابان شهید وحید نظری، پلاک 51، کدپستی: 1315795795، صندوق
 

چکیده:

طب مکمل به گروهی از روش های تشخیصی و درمانی اطلاق می شود که خارج از آموزش های دانشگاهی (آکادمیک) آموزش داده شده و در درمان بیماران استفاده می شود. برخی از این روش ها از هزاران سال قبل به طور سنتی استفاده شده است. از دهه های 1970 و 1980 این روش ها تحت عنوان طب جانشین و سپس به عنوان مکمل های طب رایج نامیده شدند. استفاده از روش های طب مکمل به عنوان روش های درمانی رو به افزایش بوده اما همچنان استانداردهای این روش ها و چگونگی ارتباط آنها با اصول طب رایج مبهم است.
این طرح با هدف «تعیین میزان آگاهی و نگرش در خصوص طب مکمل و میزان استفاده از این روش ها» انجام شده است. نوع مطالعه، توصیفی بوده و جمعیت تحت مطالعه شامل جمعیت شهر تهران (گروه سنی بالای 15 سال) بوده است. این مطالعه در سال 1382 در شهر تهران به روش نمونه گیری خوشه ای انجام شده است. داده ها با پرسشنامه جمع آوری شدند. متغیرهای وابسته عبارت از روش های طب تکمیلی (انرژی درمانی، هومیوپاتی، طب سوزنی، هیپنوتیزم، یوگا، گیاه درمانی و مراقبه) بودند. در این مطالعه 4123 نفر تحت بررسی قرار گرفتند. در این تحقیق،%83.2 از جمعیت تحت مطالعه از حداقل یکی از روش های طب مکمل آگاهی داشتند. با توجه به رواج آگاهی از طب گیاهی، با حذف این روش از لیست روش های تحت مطالعه، %58.6 جمعیت از یکی از روش های طب مکمل آگاهی داشتند. میزان آگاهی از هر کدام از روش های تحت مطالعه به ترتیب اولویت آگاهی از آنها عبارت بودند از: طب گیاهی (%57.6)، طب سوزنی (%43.6)، هیپنوتیزم (%39.2)،انرژی درمانی (%28.1)،یوگا (%22.1)،مراقبه (%5.3) و هومیوپاتی (%4.1).
%42.2 از جمعیت تحت مطالعه از یکی از روش های طب مکمل استفاده کرده بودند. با توجه به رواج استفاده از طب گیاهی، با حذف روش طب گیاهی از لیست روش های مورد استفاده، %9.6 از جمعیت از یکی از روش های طب مکمل استفاده کرده بودند. میزان استفاده از هر کدام از روش ها به ترتیب اولویت استفاده از آنها عبارت بودند از: طب گیاهی (%38.4)، انرژی درمانی (%3.4)، یوگا (%3)، طب سوزنی (%2.7)، مراقبه (%1.3) ، هیپنوتیزم (%1.2) و هومیوپاتی (%0.4) با توجه به آگاهی بالای افراد نسبت به روش های طب مکمل و میزان استفاده از این روش ها در جامعه، انجام تحقیقات منسجم در خصوص بررسی میزان اثربخشی این روش ها و برنامه ریزی جهت استانداردسازی و تعیین جایگاه آنها در درمان بیماران و آموزش دانشگاهی امری ضروری است. سیاستگذاران امر سلامت در جهت شناسایی و در دسترس قراردادن روش های اثربخش و همچنین پیش گیری از عوارض احتمالی ناشی از ارائه درمان های نامناسب توسط افراد فاقد مهارت، باید بر اساس مستندات علمی و تحقیقاتی اقدام نموده و قوانین متناسب، پروتکل های درمانی، سیستم آموزشی موردنیاز و نظام ارزیابی اثربخشی این روش ها را تعیین نمایند.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):