برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

بررسی بالینی اثربخشی عصاره بذر گیاه ماری تیغال بر بیماران دیابتی نوع دوم در مقایسه با دارونما



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده گیاهان دارویی 

گروه پژوهشی: داروسازی- فارماکولوژی

پژوهشگران: 
فلاح حسینی حسن (همکار طرح)
لاریجانی باقر (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  آبان 1383

کارفرما: دانشگاه علوم پزشکی تهران

خروجی طرح: 

چاپ مقاله در فصلنامه گیاهان دارویی، سال چهارم، ویژه نامه گیاه دارویی خارمریم، زمستان 1383


نوع: کاربردی

 
تلفن: 4702499-4702505-4702611-0261-66950447-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، خیابان قدس، بزرگمهر غربی، پلاک 97، ساختمان اصلی: کیلومتر 55 اتوبان تهران قزوین
 

چکیده:

با توجه به تحقیقات گسترده آزمایشگاهی و بالینی هنوز داروی موثر و بدون عوارض جانبی جهت درمان دیابت و همچنین پیشگیری از عوارض قند خون بالا ارائه نشده است تحقیقات نشان داده است که مشکل اصلی بیماران دیابتی نوع دوم عدم پاسخ سلول های بدن به انسولین موجود در بدن و افزایش میزان قند در خون است. افزایش قند خون در طولانی مدت با سازوکار متعدد موجب تولید رادیکال آزاد بیش از حد و کاهش میزان گلوتاتیون سلولی شده که نقش عمده ای در اختلالات متابولیسمی و ایجاد عوارض دیابت مانند آب مروارید، بیماری های قلب و عروقی، کلیه و نوروپاتی است. گزارش مقالات متعددی حاکی از آن است که عصاره گیاهان دارویی با خواص آنتی اکسیدانی با خنثی سازی رادیکال های آزاد و افزایش غلظت گلوتاتیون بدن در پیشگیری از اختلالات متابولیسمی و عوارض بسیاری از بیماری ها از جمله دیابت موثر هستند. در این طرح از گیاه دارویی سیلی کارین به دلیل خواص آنتی اکسیدانی، افزایش غلظت درون سلولی گلوتایتون و ثبات غشاء سلولی جهت کاهش قندخون و مقاومت انسولینی در بیماری دیابت نوع دوم انتخاب شد. سیلی مارین یک داروی بی ضرر و به عنوان یک داروی محافظ کبدی در اکثر کشورهای اروپایی در درمان هپاتیت استفاده می شود و تا کنون هیچ عوارض جانبی در مصرف طولانی مدت از آن مشاهده نشده است. در این طرح عصاره بذر گیاه ماریتیغال معروف به سیلی مارین در مقایسه با دارونما در کاهش مقاومت انسولینی و قندخون روی بیماران دیابتی نوع دوم بررسی شد.
تعداد 51 بیمار دیابتی مراجعه کننده به بیمارستان شریعتی دارای قندخون بین 150 الی 200 میلی گرم در دسی لیتر انتخاب و جهت کارآزمایی بالینی به طور تصادفی در دو گروه 26 نفری دارونما و 25 نفری سیلی مارین تقسیم شدند. به بیماران گروه سیلی مارین بعد از ورود به مطالعه روزانه 3 عدد قرص سیلی مارین 200 میلی گرمی و به گروه دارونما روزی 3 عدد قرس دارونما تجویز شد. بیماران هر یک ماه بار ویزیت شده و به لحاظ میزان تحمل درمان، عوارض احتمالی و تعداد قرص های مصرفی و جهت میزان پذیرش درمان بررسی شدند. قبل از شروع درمان و بعد از چهار ماه دو گروه از نظر مارکرهای سرولوژیکی از قبیل میزان هموگلوبین گلیکولیزه و همچنین میزان قند، کلسترول،
LDL،HDL تری گلیسرید،SGOT و SGPT خون در حالت ناشتا مقایسه شدند. در این مطالعه نتایج آزمایش های روز اول و روز بعد از چهار ماه تجویز داروی سیلی مارین و دارونما در هر گروه به طور مجزا با یکدیگر مقایسه و آنالیز آماری انجام شد نتایج طرح حاکی از آن بود که در گروه سیلی مارین میزان قند، کلسترول، LDL، تری گلیسیرید،SGOT و SGPT خون در حالت ناشتا بعد از 4 ماه در مقایسه با زمان ورود به مطالعه به طور معنی داری کاهش یافته است. به علاوه در گروه سیلی مارین میزان هموگلوبین گلیکولیزه بعد از 4 ماه در مقایسه با زمان ورود به مطالعه به طور معنی داری کاهش یافت. در گروه سیلی مارین میزان هموگلوبین گلیکولیزه در خون بعد از 4 ماه در مقایسه با زمان ورود به مطالعه به طور معنی داری افزایش یافت.
نتیجه کلی آنکه تجویز داروی گیاهی سیلی مارین به مدت 4 ماه به بیماران دیابتی مبتلا به قند خون بالا موجب کاهش میزان هموگلوبین گلیکولیزه، قند، کلسترول،
LDL، تری گلیسرید،SGOT و SGPT در خون آنها شد.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):