برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

بررسی زمینه ها، عوامل و عناصر بومی گرایی در ادبیات منثور از 1320-1300



گروه تخصصی:  علوم انسانی

سازمان مجری:  پژوهشگاه علوم انسانی و اجتماعی 

گروه پژوهشی: پژوهشی زبان و ادبیات فارسی

پژوهشگران: 
گرجی مصطفی (مسئول طرح)

تاریخ خاتمه:  تابستان 1386

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 2-664975615? 5-66951593-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، خیابان دانشگاه، خیابان شهید وحید نظری، پلاک 89
 

چکیده:

یکی از جریانات عمده ادبیات داستانی در دو دهه نخستین سده اخیر (1300-1320) ادبیات داستانی بومی و بومی گراست که در حوزه های زبان، سنت و دین به عنوان شاخصه های هویت ایرانی نوشته شده است. نگارنده در این طرح ضمن بیان مفهوم بومی و ادبیات بومی گرایانه و شاخصه ها و مفاهیم مرتبط با آن همچون ادبیات اقلیمی، محلی، منطقه ای و... مهم ترین آثار ادبی این نوع را در کنار سفرنامه ها، نمایش نامه ها و مقالات ادبی این دوره در مجلات بررسی و تحلیل کرده است. مهم ترین آثار ادبی که در حوزه ادبیات داستانی بومی و بومی گرایانه مورد بررسی و نقد قرار گرفت؛ یکی بود یکی نبود اثر جمالزاده، ستارگان سیاه اثر نفیسی، امام حسین (ع)، پیامبر (ص) اثر رهنما، شهربانو اثر رحیم زاده، دخمه ارغون اثر یغمایی، جفت پاک اثر سالور، گلهایی که در جهنم می روید اثر مسعود، عشق وادب اثر آزاد همدانی بوده است. مهم ترین شاخصه های مربوط به هویت اسلامی در این آثار، توصیف شعائر دینی چون اذان، چادر، آداب زیارت امامزاده ها و اشیا مقدس پیرامون آن چون سرو و چنار، روضه خوانی و تعزیه، سیره پیامبر و رسوم دینی، ادعیه، باورهای ارزشی بومی، استفاده از عناصر دینی و قرآنی در سمبل سازی، تشریع و تشریح اماکن مقدس چون مسجد، حجرالاسود و ... بوده است. مهم ترین شاخصه های مربوط به هویت ایرانی با توجه به ملیت و زبان؛ وطن، آیین و آداب و فرهنگ عامه درباره ازدواج و مرگ؛ اعیاد مقدس و جشن ها، خط و زبان فارسی (گویش ها، ضرب المثل ها)، پاسداشت زبان فارسی در مقابل زبان های بیگانه، توجه به سرنوشت ملی، دفاع از وطن در مقابل بیگانه، صنعت و هنر ایرانی، پوشش های ایرانی و... است که در هر کدام از داستانها ابعاد مختلف شاخصه های آن به صورت مستقل و مجزا و در قالب نمودار و جدول، نشان داده شده است.



کلیدواژگان: بومی گرایی، بومی، ادبیات داستانی، هویت ملی، هویت دینی

 
 
Title:



Abstract:

One of the principle currents in the storical literature from 1300 until 1320 is native literature that is written in the grounds of language, tradition and religion as Iranian identity indicators.
The author not only investigates the concept and indicators of native such as local literature,… but also analysis the most important literary works nearby itineraries, literary articles ,derama,… . the most important literary works’ we analysis , are “Yeki bood Yeki nabood”, “Setaregan Siyah”, “Peyambar”, “Emam Hossein”, “Shahrbanoo”, “Dakhmeh Arghoon” , “Jofte Pak”, “Golhai, ke Dar jahannam Mierouyad”, “Eshg o Adab”. The most important of Islamic identity indicators in these works, are; describion of religious concepts such as Azan, Emamzadeh, holy things, such as Sarw, Chenar, Rowze khani, Ta’ziye, prophet behavior, and religious traditions, devoitions, native believes, using religious and qur,anic elements in symbolizing, holy places, such as mosque, Hajar al Aswad (Black Stone).
According to nationality and language; the most important of Iranian identity indicators in these works are; home, public traditions and culture about wedding and death, holy celebrations, persion language and writing (accents and parables) notice to pension language against foreign languages’ notice to national destination; defending of country against enemy , Iranian industry and art, Iranian clothes,… . these indicators are independently and schemata shown.



Keyword(s): native literature, native, storical literature, national identity, religious identity