برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

سهم و کارکرد عناصر هویت ایرانی در برنامه ریزی فرهنگی



گروه تخصصی:  علوم انسانی

سازمان مجری:  پژوهشکده فرهنگ و هنر 

گروه پژوهشی: جامعه شناسی فرهنگی

پژوهشگران: 
کلاهی محمدرضا (مسئول طرح)

تاریخ خاتمه:  شهریور 1388

کارفرما: معاونت فرهنگی جهاددانشگاهی

خروجی طرح: 

کمک به برنامه ریزی در جهت تحکیم و تقویت هویت ملی در ایران و طرح نتایج تحقیق در نشست ها و جلسه های فرهنگی.


نوع: کاربردی

 
تلفن: 3-66970901-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، بین خیابان فلسطین و چهارراه ولیعصر، نبش شهید برادران مظفر (جنوبی)، شماره 1176
 

چکیده:

موضوع هویت ملی، چه در سطح نخبگان و متفکران، چه در سطح عموم مردم و چه در سطح برنامه ریزی فرهنگی، دچار آشفتگی و اغتشاش است. موضوع این تحقیق، بررسی روش های تقویت هویت ملی، در سطح سوم، یعنی سطح برنامه ریزی فرهنگی است. هدف نهایی از این طرح، عبارت است از بررسی امکانات نظری و قانونی موجود در جهت تدوین برنامه هایی برای ارتقای وضعیت هویت ملی در ایران. این کار با مطالعه و بررسی مفهوم هویت در نزد متفکران از یک سو و جستجوی امکاناتی که قوانین رسمی برای چنین برنامه ریزی هایی فراهم می کنند از سوی دیگر انجام شده است. برای هویت ملی شش بعد در نظر گرفته شد که عبارتند از: بعد فرهنگی، بعد اجتماعی، بعد دینی، بعد ادبی ـ زبانی، بعد سیاسی و بعد جغرافیایی. همچنین هویت ملی به طور کلی واجد دو وجه «تقابل با دیگری ملی» و «عضویت در گروه ملیت» است که هر یک از این دو وجه، به آن ابعاد شش گانه قابل تفکیک هستند. تحقیق حاضر به دنبال آن بوده است که در هر یک از این دو وجه، به این پرسش ها پاسخ دهد: «قوانین جمهوری اسلامی ایران چه ابعادی از هویت ملی را پوشش داده اند و تا چه حد، و به طور کلی مجموعه قوانین از لحاظ پوشش ابعاد هویت ملی چه کمبودهایی دارند؟»، «قوانین جمهوری اسلامی از نظر نحوه پرداختن به هویت ملی چه قوت ها و ضعف هایی دارند؟» و در نهایت پرسش اصلی تحقیق، که «چگونه می توان از قوانین برای برنامه ریزی در جهت تقویت هویت ملی استفاده کرد؟»
وجه «تقابل با دیگری» هویت ملی، خود را در قالب موافقت نامه های فرهنگی با دیگر کشورها نشان داده است. در انعقاد این موافقت نامه ها یکی از پنج محور اصلی زیر مد نظر بوده است: تجانس و هماهنگی با فرهنگ های دیگر، روابط سیاسی، همکاری های دینی، کنترل و نظارت بر تبادل آثار و تولیدات فکری و فرهنگی، و بعد جغرافیایی و سرزمینی. برای تقویت وجه «تقابل با دیگری» هویت ملی، مهم ترین راهکارهای پیشنهادی به طور خلاصه عبارتند از: گسترش همکاری های فکری، فرهنگی و هنری با کشورهای مختلف.
در مجموعه قوانین جمهوری اسلامی، مواردی مربوط به هر یک از ابعاد فرهنگی، اجتماعی، دینی، ادبی ـ زبانی، سیاسی و جغرافیایی هویت ملی از منظر «عضویت در گروه ملیت» وجود دارد. بنابراین تقریبا همه ابعاد هویت ملی به نحوی پوشش داده شده اند. پیشنهادهایی که برای تقویت این وجه از هویت ملی، می توان از قوانین مربوطه استخراج کرد عبارتند از: شناساندن مفاخر علمی و فرهنگی، شناساندن تاریخ ایران، بومی سازی فن آوری، سامان دهی مد و لباس، گسترش فضاهای مذهبی و ابداع فضاهای مذهبی جدید، برگزاری جشنواره های فرهنگی، هنری و ادبی، گردآوری گویش های محلی، تاریخ شفاهی و آداب و رسوم قومی و بومی، تعامل فرهنگ های بومی با یکدیگر، تقویت آیین شهروندی، ارتقای امنیت اجتماعی، توجه به نمادهای ملی در معماری و تقویت ایرانگردی.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):