مشخصات

عنوان:

تمایز سلول های بنیادی جنینی انسانی به سلول های عصبی و پیوند سلول های پیش ساز عصبی به موش صحرایی مبتلا به ضایعه نخاعی



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده علوم سلولی (رویان) 

گروه پژوهشی: سلول های بنیادی

پژوهشگران: 
بهاروند حسین (همکار طرح)
زارع نرگس (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  1387

کارفرما: SBDC

خروجی طرح: 

ـ نتایج این تحقیق در پژوهشکده رویان مورد بهره برداری قرار گرفته است.
ـ چاپ مقاله در مجله بین المللی International Journal of Development Biology


نوع: بنیادی کاربردی

 
تلفن: 23562000-021

نشانی سازمان مجری: تهران، بزرگراه رسالت، خیابان بنی هاشم شمالی، میدان بنی هاشم، خیابان حافظ شرقی، پژوهشگاه رویان
 

چکیده:

ضایعات نخاعی (SCI) یکی از مشکلات مهم در جوامع امروزی است، فلج کامل و از دست رفتن توانایی های حرکتی، بسیاری از جنبه های زندگی افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. تا به امروز روش های درمانی متعددی به منظور بازگرداندن توانمندی های حرکتی افراد پس از ایجاد ضایعه به نخاع مورد بررسی قرار گرفته است از آن جمله می تو ان به روش های فیزیوتراپی، توانبخشی و استفاده از درمان های سلولی در مدل های حیوانی دچار ضایعه نخاعی اشاره نمود.
تاکنون به منظور بررسی عوامل موثر در ایجاد ضایعه و مکانیسم آسیب شدید بافت عصبی که متعاقب آن ایجاد می شود مطالعات بسیاری بر روی مدل های حیوانی متعدد انجام شده است اما هیج یک از آنها منجر به درمان ضایعات نخاعی و بازگشت توانایی های حرکتی افراد نشده اند. البته برخی از مطالعات انجام شده بر روی مدل های حیوانی حاکی از این است که پیوند سلولی و نیز روش های فیزیوتراپی می توانند در بهبود قابلیت های حرکتی حیوان موثر باشند ولی هنوز این مطالعات قادر به ارائه روش درمانی مناسب و قابل اجرایی برای بازگرداندن توانایی های حسی و حرکتی پس از ضایعه نخاعی نبوده اند.
در زمینه پیوند سلولی سوالات بسیاری بی پاسخ باقی مانده اند. از جمله کدام سلول برای پیوند مناسب است؟ آیا سلول های بنیادی راه گشایی برای درمان فعالیت نخاعی هستند؟ چه روشی برای پیوند سلولی بهتر پاسخ خواهد داد؟ و سوالات بسیار دیگری که برای یافتن پاسخ مناسب لازم است تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام شود. امید است پروژه حاضر بتواند با پاسخ گویی به بخشی از این سوالات راه گشای درمان ضایعات نخاعی در کشور باشد.
در این مطالعه سلول های بنیادی جنینی انسان ابتدا به سلول های پیش ساز عصب متمایز شده و سپس به مدل ضایعه نخاعی (موش صحرایی) پیوند گردیدند. به منظور افزایش بقا سلولی در محل ضایعه از قطره های کلاژنی استفاده شد. روند بهبود توانایی های حسی و حرکتی حیوان نیز طی پنج هفته بررسی گردید.
همانطور که نتایج حاصل از مطالعه نشان می دهد روند ترمیم خودبخودی در گروه های کنترل و شم موجب بازگشت توانایی های حرکتی و نیز بهبود در درک حسی طی پنج هفته مطالعه است. اما نکته جالب توجه این است که ترمیم خود بخودی نیز نتوانسته است صد در صد بهبودی در مدل های شم و کنترل ایجاد کند. در حالی که در گروه پیوندی حتی به بعضی از حیوانات رتبه بیست آزمون BBB نیز تعلق گرفته است. بنابر این ترمیم خود بخودی به تنهایی قادر نیست بهبودی کامل را در حیوان ایجاد کند و وجود سلول های پیوندی موجب تسریع روند بهبودی خود بخودی و بازگشت تقریبا صد در صد توانایی های حرکتی شده است و همچنین با توجه به اختلاف معنی دار روند بهبود حرکت و حس بر اساس آزمون های BBB و پلانتار بین گروه های شم و کنترل در هفته پنجم مطالعه می توان به این نتیجه رسید که کلاژن در این امر اثر مثبتی را ایفا کرده است.
بنابراین، سلول های بنیادی جنینی می تواند در امر بهبودی ضایعات نخاعی موثر باشند. البته باید توجه داشت که مدل بکار گرفته شده است مبتلا به ضایعه نخاعی از نوع حاد بوده است، در حالی که در اکثرموارد با ضایعات نخاعی مزمن مواجه هستیم، بنابر این باید این امر در طی مطالعات باید مورد توجه قرار گیرد.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):