برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

القاء توقف اسپرماتوژنز در رت به عنوان مدلی برای پیوند بیضه



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده فنآوریهای نوین علوم پزشکی ابن سینا 

گروه پژوهشی: باروری و ناباروری

پژوهشگران: 
تاریخ خاتمه:  آبان 1385

کارفرما: معاونت پژوهش و فناوری جهاددانشگاهی

خروجی طرح: 

1. ایجاد مدلی برای تزریق سلول های بنیادی و القاء اسپرماتوژنز
2. تشخیص دوز مناسب از بوسولفان جهت ایجاد مدل آزواسپرمی
3. تکامل طرح جهت درمان ناباروری در افراد مبتلا به سرطان
4. مطالعه بیشتر در زمینه روند اسپرماتوژنز و اختلال های موجود در آن


نوع: بنیادی کاربردی

 
تلفن: 22432020-021

نشانی سازمان مجری: تهران، بزرگراه شهید چمران، اوین، دانشگاه شهید بهشتی، انتهای بلوار داخل دانشگاه
 

چکیده:

پیوند سلول های بیضه یک موش بارور به توبول های منی بر یک موش گیرنده نازا منجر به از سرگیری اسپرم سازی با سلول های دهنده شده است. اسپرماتوژنز در موش گیرنده ادامه یافته و حتی منجر به تولد فرزند با خصوصیات ژنتیکی دهنده شده است. پیوند سلول های با منشا بیضه به گیرنده نیاز به آماده سازی گیرنده دارد و مطابق این اسپرم سازی گیرنده باید متوقف شده تا بتوان فعالیت مجدد اسپرم سازی را این بار با سلول های دهنده جلو برد. آماده سازی Rat حتی از موش هم مشکل تر است. موثرترین پروتکل القاء توقف اسپرم سازی در رت استفاده از بوسولفان در مرحله نوزادی این جونده بوده است که در بیش از 90% بیضه ها با سلول های دهنده کلونیزه شدند.
روش های دیگر استفاده از رادیوتراپی بیضه ها و یا استفاده از داروهای سیتوتوکسیک دیگر بوده است. اخیرا بررسی هایی در خصوص استفاده از سلول های گنادی گونه های دیگر در محیط بیضه موش صورت گرفته که حاصل آنها کلونیزه شدن و تقسیم سلولی بوده ولی تمایز سلول های زایای دهنده صورت نگرفت. علت انتخاب
Rat آن بود که تحقیقات زیادی در خصوص فرآیند اسپرم سازی در Rat طبیعی صورت گرفته است. تغییرات اسپرم سازی به دنبال کموتراپی در Rat به انسان نزدیک است. نتایج این مطالعه علاوه بر دادن روش ایده آل توقف اسپرم سازی در Rat دستیابی به الگویی جهت ادامه تحقیقاتGerm Cell Transplantation را امکان پذیر می سازد.
براى آنکه در بیضه موش صحرایی فرایند اسپرم زایى درون زاد تا حد امکان متوقف شود و از طرف دیگر با توجه به اثرات جانبى عمده بوسولفان، 5 دوز مختلف (
30، 15 و 45mg/kg) با همدیگر مقایسه شد و کمترین دوزى که بیشترین اثر را داشت انتخاب گردید.
نتایج نشان می دهد که با افزایش میزان دوز بوسولفان، به دلیل تخریب بیشتر سلول های بیضه، کاهش حجم و در نتیجه کاهش اندازه بیضه بیشتر می شود. بنابراین، بیضه های موش صحرایی در دوز
15 mg/kg نسبت به دوز 30 mg/kg و همچنین دوز 30 mg/kg نسبت به دوز 45 mg/kg اندازه بزرگتری دارد. 70 روز پس از تزریق بوسولفان، میزان بازیابی سلولی در این دوزها متفاوت است. دوز 15 mg/kg بیشترین میزان و دوز45 mg/kg ، کمترین میزان بازیابی سلولی را دارد که این مقدار وابسته به میزان باقی ماندن سلول های بنیادی در بیضه است. هر چقدر میزان سلول های بنیادی بیشتر باشد میزان بازیابی نیز بیشتر خواهد بود.
بر
خلاف دیگر ترکیبات شیمیایی که اسپرماتوگونی های تمایز یافته را تخریب می کند، بوسولفان یک ترکیب بالقوه بوده که به صورت انتخابی سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی از گونه های مختلف را از بین می برد اما در دوزهای بالاتر، اسپرماتوگونی های متمایز شده بیشتری از بین رفته و در نتیجه کاهش بیشتری در تعداد اسپرماتوسیت ها و اسپرماتید ها دیده می شود. کاهش اسپرماتوگونی های تمایز یافته، نسبت بین سلول های بنیادی مولد و سلول های تمایز نیافته را به صورت مرتبط با دوز برهم می زند که تقسیم جهت تولید همانند خود در سلول های بنیادی را تحت تاثیر قرار می دهد و این یافته ها با نتایج مطالعات قبلی مطابق است.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):