برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

نقد و بررسی ادبیات داستانی فارسی (1332-1320)



گروه تخصصی:  علوم انسانی

سازمان مجری:  واحد تهران 

گروه پژوهشی: علوم انسانی، اجتماعی

پژوهشگران: 
فتوحی محمود (مسئول طرح)
قبادی حسین علی (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  بهمن 1376

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 66495417-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، خیابان 16آذر، سازمان مرکزی دانشگاه تهران، طبقه پنجم، صندوق پستی: 186-13145
 

چکیده:

ادبیات داستانی فارسی بعد از سقوط رضاخان به سوی واقع گرایی اجتماعی شتاب گرفت، به جهت تنوع گرایشهای فکری- سیاسی، جریانهای متنوع ادبی در قلمرو داستان پدیدار گشت. نویسندگان داستان از کرانه ها به میانه میدان آمدند و در مسایل روز قلمفرسایی کردند، نخستنی کنگره نویسندگان ایران با هدف، تبلیغ و ترویج اندیشه های سوسیالیستی رونق گرفت، هواداران سلطنت دل و در رمان تاریخی بسته بودند و گروهی که از کشمکش های سیاسی خسته و ملول شدند، در گریز از واقعیت به سوریالیسم پناه بردند. واقع گرایی چندان قوت گرفت که نویسندگان جامعه گریز دهه های پیش را به حوزه واقع گرایی کشاند.
صناعت داستانی نویسی در دو شکل داستان کوتاه و رمان دچار تحول گردید و تحت تاثیر داستان نویسان روس و امریکا، داستان کوتاه ایرانی شکل منسجم و استواری پیدا کرد. چند رمان واقع گرای انتقادی در اواخر دهه بیست و اوایل دهه سی با شکلی هنری تر ظاهر شدند.
این سالها در سبک و اندیشه نویسندگان ایرانی دگرگونیهای شگرفی را شاهد هستیم.
اما بجز در آثاری معدود، اغلب تحلیل ها و برداشت ها سطحی و کم مایه اند. بیشترین حجم درونمایه های داستانی از آن مسایل اجتماعی است. از این رو داستانهای این دوره ماده مناسبی برای پژوهشهای جامعه شناسی ادبیات تواند بود. نثر داستانی فارسی نیز همراه با این تحول، رو در سادگی نهاد و به زبان مردم کوچه و بازار نزدیکتر شد و فاصله نثر داستانی و گونه اجتماعی زبان کاهش یافت.



کلیدواژگان:

 
 
Title:

(A study in Persian fiction (from 1972 to 1954



Abstract:

Persian fiction accelerated to social realism after annihilating Reza Khan pahlavi government. Because of mental and poletical tendencies, various literary processes appeard in the Farsi fiction realm. The writers consider the social, polectieal and ususl problems, as a mainly in their stories. The first congress of Iranian writers was convernd in Tehran (1325-1947) in purpose development and propaganda of socialist thoughts. Realism and prison literature flourished. Reigned partisans and adherent were interested roman and the poletical confliets bored the covitters and they sought asylum in surrealism. Realism became strong, so writers who escaped from society in formerly dacades, they bent to realism ream. Persian fiction was progressed in both novel and romane. Russion and American novelist influceneed Iranian novelist and the Persian novel fromed in a firm structure and form. In the end of twentics a few realistic and critical roman appeard more artistically. We can see a wonderful changing in the style and thought of Iranian novelists. However all the novitsts write about social problems, But most of them don’t have a deep view to society. A litrary sociologist can find many material for his studies in the litrary texts of this decad. Fiction prose became simple in this period and it was resembled to common language.



Keyword(s):