برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

پروفایل پروتئینی سیستم عصبی مرکزی در مدل موشی EAE قبل و بعد از تیمار با سلول های بنیادی جنینی در موش



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده علوم سلولی (رویان) 

گروه پژوهشی: علوم سلولی

پژوهشگران: 
بهاروند حسین (مسئول طرح)

تاریخ خاتمه:  اسفند 1388

کارفرما: پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک

خروجی طرح: 

ارائه یک نسخه پایان نامه .Ph.D


نوع: کاربردی

 
تلفن: 23562000-021

نشانی سازمان مجری: تهران، بزرگراه رسالت، خیابان بنی هاشم شمالی، میدان بنی هاشم، خیابان حافظ شرقی، پژوهشگاه رویان
 

چکیده:

بیماری مالتیپل اسکلروزیس به عنوان یک بیماری التهابی مزمن و پیشرونده در سیستم عصبی مرکزی است که به تخریب میلین و آکسون ها می انجامد. بهترین مدل حیوانی آن که در مطالعات برای بررسی اتیولوژی و پاتوژنز و درمان های جدید به کار می رود مدل Experimental Autoimmune Encephalomyelitis (EAE) است. این مطالعه در دو بخش انجام گرفت. در بخش اول مطالعه پس از ایجاد مدل EAE با استفاده از پپتید MOG در موش های C57BL/6 استخراج پروتئین از مغز و نخاع صورت گرفت. پروتئین ها با کمک تکنیک پروتئومیکس (ترکیبی از الکتروفورز دو بعدی و اسپکترومتری جرمی) در سه گروه: کنترل، نمره بالینی 1 و نمره بالینی 3 مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. در مغز 42 لکه پروتئینی که تغییر بیان معناداری را نشان می دادند شناسایی شدند که 8 پروتئین افزایش بیان و 34 پروتئین کاهش بیان را نشان دادند. در نخاع 26 لکه پروتئینی تغییر معناداری را نشان داده که 15 پروتئین کاهش بیان و 11 پروتئین افزایش بیان را نشان دادند. این پروتئین ها عمدتا در این گروه ها: اختلال در آزادسازی یونی و ترانسمیترها، پروتئین های متابولیسم انرژی و میتوکندریایی، تخریب سد خونی ـ مغزی، پروتئین های مرتبط با آپوپتوز، پروتئین های ساختاری و انتقال سیگنال قرار گرفتند. از مجموع 68 پروتئین سیستم عصبی مرکزی که تغییر بیان معنادار داشتند، 42 پروتئین در این مطالعه برای اولین بار در ارتباط با ام اس معرفی شدند.
در مرحله دوم مطالعه، موش های EAE با استفاده از سلول های پیش ساز عصبی مشتق ار سلول های بنیادی جنینی تیمار شدند. پس از بهبود نسبی موش های EAE (در نمره بالینی 3)، پروتئین های مغز و نخاع این موش ها و گروه کنترل و نرمال با کمک تکنیک پروتئومیکس مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که در مغز 13 لکه پروتئینی و در نخاع 17 لکه پروتئینی وجود دارند که که به دنبال بیماری تغییر معنادار را پیدا نموده و در گروه تیمار سلولی به طور معنادار بهبود یافتند. این پروتئین ها عمدتا در این گروه ها: اختلال در آزادسازی یونی و ترانسمیترها، پروتئین های متابولیسم انرژی و میتوکندریایی، پروتئین های مرتبط با آپوپتوز و پروتئین های ساختاری قرار گرفتند.
از مجموع 30 پروتئین سیستم عصبی مرکزی که تغییر بیان معنادار داشته و به دنبال تیمار سلولی بهبود یافته بودند، 25 پروتئین در این مطالعه برای اولین بار در ارتباط با ام اس معرفی شدند.
نتایج بخش اول این مطالعه در بررسی مکانیسم بیماری مفید خواهد بود و همچنین احتمال استفاده از آنها به عنوان کاندید مارکر شناسایی زود هنگام بیماری است. نتایج بخش دوم این مطالعه در تدوین راهکارهای درمانی جدید از جمله استفاده از سلول های بنیادی مفید خواهد بود.



کلیدواژگان:

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):