برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

بررسی و تحلیل ادبیات داستانی در میان دو جنگ جهانی (1320-1299)



گروه تخصصی:  علوم انسانی

سازمان مجری:  واحد تهران 

گروه پژوهشی: 

پژوهشگران: 
تاریخ خاتمه:  مرداد 1379

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 66495417-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان انقلاب، خیابان 16آذر، سازمان مرکزی دانشگاه تهران، طبقه پنجم، صندوق پستی: 186-13145
 

چکیده:

دوره پهلوی اول (1320-1299) که مقارن وقوع دو جنگ جهانی است یکی از حساس ترین دوره های تاریخی ایران است که تاثیر عمیقی بر تحولات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی دوران بعدی داشته است. در حوزه فرهنگ و ادب، به خصوص ادبیات داستانی نیز این تحول به شکل چشمگیری مشاهده می شود. ادبیات داستانی برخلاف نظر گروهی که آن را محصولی تماما وارداتی از غرب می دانند، ریشه در فرهنگ و ادب قدیم ایران داشته است.
در این دوره به دنبال زمانهای تاریخی، داستان کوتاه و زمانهای اجتماعی خلق می شوند و در حوزه داستان کوتاه محمدعلی جمالزاده نخستین نویسنده پرکاری است که آثار او بعدها سرمشق و الگوی بسیاری از نویسندگان قرار می گیرد. مجموعه داستانی یکی بود یکی نبود وی نقطه عطفی در ادبیات داستانی معاصر به شمار می رود. در این دوران چند طیف مختلف از نویسندگان به داستان نویسی مشغول هستند. گروهی صرفا برای تفنن و سرگرمی قلم می زنند و آثارشان مملو از مضامین مبتذل است که به صورت پاورقی در روزنامه ها چاپ شده اند. عده ای دیگر که داعیه داستان نویسی دارند به علت ناآشنایی با تکنیک آن و عدم شناخت مسایل اساسی جامعه،‌ نتوانستند آثاری در خور خلق کنند. از این دسته می توان ربیع انصاری، مشفق کاظمی، صنعتی زاده و ... را نام برد. اما هدایت شاید چهره استثنایی این دوره است که توانست یکی از هنرمندانه ترین داستانهای فارسی را خلق کند هر چند که محتوا و درونمایه های آثار وی آکنده از یاس و ناامیدی مفرط بود. عده ای نیز همچون بزرگ علوی با سرسپردگی به حزب توده به تبلیغ عقاید حزبی خود پرداختند.
به طور کلی می توان گفت که فضای حاکم بر داستان نویسی این دوره از حیث محتوا آکنده از ناامیدی و یاس، نیست انگاری، فساد اخلاقی و مضامین رمانتیکی مبتذل و گاه دین ستیزی است و در مجموع می توان ادبیات این دوره را ادبیات شکست و سرخوردگی نامید که گوشه هایی از تاریخ فرهنگی ما را در خود منعکس کرده است.



کلیدواژگان: نقد ادبی، ادبیات معاصر، داستان، داستان کوتاه، رمان

 
 
Title:



Abstract:

The first pahlavi period (1304-1320) that closes with occurring second world war is one of the most sensitive Iranian history period, that have been effected deeply on political, social and cultural changes in late periods. In literature area, specially, this changes were been considered fiction literature in against the some writers opinion. Who believe that Persian fiction has imported from west, has grown from Iranian classic literature.
In this period, short stories and social novels are created following of historical novels mohammad ali jamalzaden is the efficient writers, that many of them have followed him as famous pattern. His collection of "yeki nabud" is starting point in persian fiction in this period some deferent gropes are active, some of them are writing amusemently and their works are filled of commonplace contents. These works were published by installments in the newspaper. Others who have claim in factionary, because of lake of knowledge which technique and basical problems didn’t able to create worthy works in this grope Rabi-e Ansari, Moshfegh-e kadhmi Sanatizadeh-e Kermani are mentionable But Sadegh-e Hedayat is exclusive writer on this period. He has written the artistically fiction in contemporary prsian literature. Although, his works are full of disappointment and hopelessness contents. The others like Bozorg-e Alavi joines to communism party and publicized party ideas in his works.
In generally fiction literature in this period is full of disappointment, nihilism moral corruption romantic theme and antireligion. Thus we can name this period literature as "disillusioned literature". These works have reflected our cultural history in theirselves.



Keyword(s): Criticism literary, contemporary literature fiction, short story, novel