کرونا در اخبار
وزارت بهداشتفارس ایسنا ایرنا جماران سیناپرس خبرآنلاین
کرونا
CoronaVirus
[COVID19]
کرونا در منابع علمی
CDC Nejm JAMA Lancet Cell BMJ Elsevier Oxford Nature Wiley Cambridge Medrxiv

مشخصات

عنوان:

بررسی وضعیت آگاهی دادن به بیماران از ابتلا به سرطان به طور اعم و سرطان پستان به طور اخص و چگونگی دسترسی آنان به اطلاعات و آموزشهای پیرامون بیماری آنان



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  واحد علوم پزشکی تهران 

گروه پژوهشی: 

پژوهشگران: 
منتظری علی (مسئول طرح)

تاریخ خاتمه:  شهریور 1381

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 66405895-66404720-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان قدس، خیابان پورسینا، ساختمان آموزش، طبقه همکف، اتاق 101
 

چکیده:

یک مطالعه توصیفی به روش مقطعی طراحی شد تا به بررسی وضعیت  اطلاع رسانی به بیماران سرطانی بطور عام و بیماران مبتلا به سرطان پستان بطور خاص در ایران بپردازد.
بدین منظور با مراجعه حضوری یک پرسشگر خانم آموزش دیده به مرکز آموزشی درمانی مجتمع بیمارستانی امام خمینی در تابستان سال 1380 بیماران سرطانی مراجعه کننده در مراحل مختلف تشخیصی و درمانی و نیز متخصصان بالینی اعم از پزشکان و پرستاران درگیر در مراقبت از بیماران سرطانی به مطالعه وارد شدند.
ابزار بکار برده شده در مطالعه نسخه فارسی پرسشنامه های استاندارد متعلق به اتحادیه چند ملیتی مراقبتهای حمایتی در سرطان
(MASSCC=Maluti National Association of Supporive Care in Cancer) طراحی شده در دو قالب برای بیماران سرطانی و بستگانشان و نیز متخصصان بالینی است. هر پرسشنامه شامل مشخصات جمعیتی و سوالاتی در زمینه میزان آگاهی بیماران در مورد سرطانها و منابع مورد استفاده ایشان است. در مدت 4 ماه اطلاعات لازم در مورد 310 بیمار مبتلا به سرطان و بستگانشان و 71 نفر از متخصصان بالینی جمع آوری شده و توسط نرم افزار آماری SPSS مورد تحلیل آماری قرار گرفتند. بیشتر بیماران و نیز متخصصان بالینی تحت مطالعه در گروه سنی 45-31 سال بودند.
در مجموع 51 نفراز بیماران مبتلا به سرطان پستان و بستگانشان
(%17) مورد مطالعه قرار گرفتند که عمده نیازهای اطلاعاتی ابزار شده توسط این گروه در مورد بیماری و درمان آن بوده است.
بیشتر جمعیت بیماران تحت مطالعه ابزار داشته اند که هنگام معالجه مطالب نوشته شده ای در مورد سرطان
(%91)، درمان (%87) و علایم ناشی از درمان (%87) دریافت نداشته اند.
یافته های مطالعه نشان می دهد که از نظر
30% از بیماران تحت مطالعه کمتر از 20% بیماران مبتلا به سرطان از تشخیص واقعی بیماری خود آگاهی دارند و این در حالی است که درصد عمده ای از متخصصان بالینی نیز (%54) ابزار داشته اند که به کمتر از20% بیماران مراجعه کننده تشخیص واقعی بیماری را منتقل می سازند.
همچنین
 66% از بیماران بیان داشتند که توسط پزشک متخصص از بیماری خود آگاهی یافته اند. بیشترین متخصصان بالینی (%66) ابراز داشته اند که در صورت درخواست بیمارانشان تمایل به ارایه مطالبی بیشتر در مورد بیماری داشته و عمده ترین علل محدودیت در امر انتقال اطلاعات به بیماران را درخواست خانواده بیماران مبنی بر عدم افشای تشخیص بیماری به بیمار (%18) و سپس محدودیت های زمانی (%16) عنوان داشته اند.
بیشترین جمعیت بیماران و بستگانشان
(%97) تمایل به دریافت اطلاعات بیشتری داشته و عمده ترین نیازهای اطلاعاتی این گروه بر دو محور اطلاعات مربوط به بیماری و درمان استوار بوده است. همچنین بیماران به تلویزیون (%22) به عنوان یکی از مهمترین منابع دستیابی به اطلاعات در مورد سرطانها اشاره داشته اند.
بطور کلی یافته های مطالعه حاضر دال بر آنند که وضعیت اطلاع رسانی به بیماران سرطانی در ایران از چشم انداز مناسبی برخوردار نبوده و امری است که تا کنون توجه چندانی بدان مبذول نگشته است.



کلیدواژگان:

 
 
Title:

Cancer patient education in Iran: a descriptive study



Abstract:

This study was carried out to examine the status of cancer patient education in Iran.
Using the Multinational Association of Supportive Care in Canders (MASCC) patient education questionnaire, 310 individuals-a sample of heterogenous cancer patients (n=167) and their relatives (n=143) – and professionals- a sample of physicians / nurses (n=71)- were entered into the study. The pooled results indicated that only 15% of respondents believed more than 80% of cancer patients were told their diagnosis. In contrast, 30% of respondents thought less than 20% of patients knew their cancer diagnosis. When it was asked. “were you given written materials about (i) cancer, (ii) treatment and (iii) symptom management”, the vast majority of respondents said “no” (91%, 87% and 87% respectively).
When respondents were asked, “would you like to learn more about cancer and treatments”. 97% said “yes”. Most respondents indicated the need for information on available treatments (27%), general information about cancer (20%), risk factors (17%) and prevention (15%) and most had sought information from health professionals (31%), other cancer patients and friends (29%), and television (22%). Finally, it was found that concerns about patients depression (17%), lack of printed materials (13%), better for patient not to know (12%), families request not to tell the patient (11%) and lock of privacy (10%) were the most stated barriers or reasons that limited cancer patient education.
Also results indicated that only 8% of professionals disclose the true diagnosis to patients. In contrast, most professionls intrested to offer to cancer patients general information about caner (45%), pamphlet (20%) and management of treatment (12%).
Cancerns about families request not to tell the patient (18%), time limitations (16%), lack of printed materials (12%), patient’s depression, cot of teaching and inadequate support staff (11%, 11%, 11) were the most stated barriers that limit cancer patient education by professionals.
The findings of the study suggest that cancer patient education in Iran is very poor and there is an urgent need to develop policy guidelines regarding disclosure of cancer diagnosis and patient education.



Keyword(s): Cancer disclosure, Cancer communication, Patient education, Cancer in formation, Iran