برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

پیوند اتولوگ سلول های ملانوسیت برای درمان بیماران مبتلا به ویتیلیگو



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  پژوهشکده علوم سلولی (رویان) 

گروه پژوهشی: 

پژوهشگران: 
بهاروند حسین (مسئول طرح)
اقدمی ناصر (همکار طرح)
شفیعیان سعید (همکار طرح)
خدادادی لاله (همکار طرح)
تقی آبادی احسان (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  تابستان 1388

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 23562000-021

نشانی سازمان مجری: تهران، بزرگراه رسالت، خیابان بنی هاشم شمالی، میدان بنی هاشم، خیابان حافظ شرقی، پژوهشگاه رویان
 

چکیده:

مقدمه: پیوند اتولوگ سلول های اپیدرمی شامل ملانوسیت ها در بیماران مبتلا به ویتیلیگو به روش های ایجاد تاول(suction blister)  یا dermabration ناحیه پیوند محدودیت هایی دارد که از آن جمله می توان به فعال شدن پدیده کوبنر در محل پیوند، نیاز به تجهیزات خاص، هزینه نسبتا بالا و دوره درمان طولانی تر اشاره کرد. در این مطالعه، ما ایمنی و کارایی تزریق داخل سلولی سلول های اپیدرمی به لکه های بیماران مبتلا به ویتیلیگو از نوع ثابت را مورد بررسی قرار دادیم.
روش کار: در این مطالعه ده بیمار مبتلا به ویتیلیگو از نوع ثابت (4 مرد، 6 زن) با میانگین سنی
29.6 و میانگین دوره بیماری 8.65 سال وارد شدند. برای تک سلولی کردن سلول های اپیدرمی سامل ملانوسیت ها، ابتدا لایه اپیدرم از لایه درم با آنزیم Dispase جدا و سپس لایه اپیدرم با آنزیم Trypsin/EDTA انکوبه شد. سلول های جدا شده از نمونه پوستی به صورت داخل اپیدرمی تا به نسبت 1 به 7 اندازه نمونه برداشته شده، تزریق شد. قابل ذکر است که هیچ کدام از بیماران، درمان همراه از قبیل UVA یا cryotherapy دریافت نکردند. پاسخ به درمان با توجه به درصد پیگمانتاسیون ارزیابی شد. پیگمانتاسیون شاخص (75%<)، پیگمانتاسیون متوسط (75-51%)، پیگمانتاسیون ضعیف (50-26%) و پیگمانتاسیون کم (25-0%).
نتایج: تولید مجدد رنگدانه طی 4 هفته بعد از پیوند در همه بیماران مشاهده شد. بعد از گذشت 12 ماه از پیوند، پیگمانتاسیون شاخص در 4 بیمار (50%-70%)، پیگمانتاسیون متوسط در 2 بیمار (40%) و پیگمانتاسیون ضعیف در 2 بیمار (20%) مشاهده شد. پیگمانتاسیون در دو بیمار دیگر (20%) که لکه های سفید بر روی پلک داشتند، کم بود. هیچ نوع عارضه ای در هیچ یک از بیماران مشاهده نشد و جالب توجه است که رنگدانه در موی سفید بیمار مبتلا بعد از گذشت 4 ماه از پیوند ایجاد شد
.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده می توان گفت که پیوند داخل اپیدرمی سلول های ملانوسیت اتولوگ، روش ساده، ایمن و کارامدی در درمان بیماران مبتلا به ویتیلیگو است
.
ویتیلیگو (پیسی یا برص) یک بیماری پوستی است که در آن لک های سفید رنگ به دلیل از دست رفتن رنگدانه پوست بوجود می آیند، در ویتیلیگو ملانوسیتها (سلولهایی که رنگدانه تولید می کنند) در پوست، غشاهای مخاطی و شبکیه تخریب شده اند. در نتیجه لکه های سفید پوست درنواحی مختلف بدن ظاهر می شوند
.
این ضایعات در هر جایی از بدن ممکن است دیده شوند. معمولا در هر دو طرف بدن بطور قرینه لک های متعدد سفید و شیری رنگ دیده می شود. شایع ترین مناطق درگیری پوستی عبارتند از: صورت، لب ها، دست ها، بازوها، پاها و نواحی تناسلی. همچنین مویی که در نواحی مبتلا به ویتیلیگو رشد می کند معمولا سفید می شود.
از هر صد نفر، یک یا دو نفر به این بیماری مبتلا می شوند. (حدود
۱ـ۲ درصد جمعیت دنیا یا ۴۰-۵۰ میلیون نفر) حدود نیمی از افرادی که به این بیماری دچار می شوند، قبل از بیست سالگی علایم آن را در خود خواهند یافت. (۹۵% افراد قبل از ۴۰ سالگی علائم را نشان داده اند.) حدود یک پنجم از مبتلایان نیز یکی از افراد خانواده شان به این بیماری مبتلا بوده اند. بیماری تمام نژادها و هر دو جنس را یکسان تحت تاثیر قرار می دهد. بنظر می رسد ویتیلیگو در افراد مبتلا به بیماریهای اتوایمیون شایعتر است. (بیماریهای اتوایمیون بیماریهایی هستند که در آنها سیستم ایمنی شخص علیه ارگانها یا بافتهای بدن خودش واکنش نشا ن می دهد) این بیماریهای اتو ایمیون عبارتند از: پرکاری غده تیروئید، نارسایی قشر غده فوق کلیه، آلوپسی آره آتا و أنمی پرنسیوز. البته در کل بیشتر کسانی که پیسی دارند، از نظر سلامتی عمومی در وضعیت خوبی بسر می برند. ویتیلیگو می تواند بیماری ارثی باشد یعنی در بین افراد فامیل بروز کند اطفالی که والدینشان مبتلا به این بیماری هستند بیشتر احتمال ابتلا به ویتیلیگو دارند. بااین حال یشتر اطفالی که یکی از والدینشان مبتلا به ویتیلیگو باشند به بیماری مبتلا نمیشوند و بیشتر افراد مبتلا به ویتیلیگو سابقه ای از این بیماری را در فامیل ندارند. غالبا در پوست پشت دست ها، صورت و زیر بغل ایجاد می گردد. در اواخر دوران کودکی (۱۲-۹ سالگی) تا میانسالی شایع تر است.
ملانین، رنگدانه ای است که عامل تعیین کننده رنگ پوست، مو و چشم های ما می باشد و توسط سلول هایی به نام ملانوسیت (سلول های رنگدانه ساز) تولید می شود. اگر این سلول ها از بین بروند و یا نتوانند رنگدانه ملانین را تولید کنند، رنگ پوست روشن تر شده و یا بطور کلی سفید می شود.
پیدایش پیسی نتیجه از بین رفتن سلول های رنگدانه ساز پوست است که دلیل آن ناشناخته است. ولی چهار تئوری اصلی دراین زمینه وجوددارد
:
1- های عصبی که بطور غیرطبیعی فعال شده اند ممکن است با تولید مواد سمی به سلول های رنگدانه ساز آسیب برسانند
.
2- سیستم ایمنی بدن ممکن است در موقع دفاع از بدن در مقابل یک ماده خارجی، رنگدانه پوست را نیز از بین ببرد.
3- سلول های رنگدانه ساز ممکن است عامل از بین رفتن خودشان باشند. یعنی زمانی که رنگدانه در حال ساخته شدن است، مواد زایدی نیز در کنار آن تولید می شوند که سمی بوده و قادر به از بین بردن خود سلولها است.
۴- وجود یک نقص ارثی موجب حساس شدن سلول های رنگدانه ساز به آسیب و در نتیجه از بین رفتن ها می شود.
اگرچه این بیماری غیز از تغییر رنگ پوست و آثار ناشی از حساسیت پوست به نور آفتاب٬ آسیب دیگری را متوجه فرد نمی کند اما وجود ضایعات با رنگ غیر طبیعی در نواحی معرض دید می تواند مشکلات روحی و روانی جدی در فرد ایجاد کرده و در زندگی طبیعی و کار او اختلال ایجاد کند
.
هدف اصلی در درمان های رایج ویتیلیگو٬ بهبود وضعیت ظاهری پوست است وروند درمان نیاز به زمان طولانی دارد که معمولا 6 تا 18 ماه به طول می انجامد. انتخاب نوع درمان به تعداد٬ محل وگستردگی ضایعات بستگی دارد. پاسخ افراد به نوع درمان متفاوت است و نمی توان روش درمانی خاصی را برای همه افراد توصیه کرد. درمانهای رایج عبارتند از: درمان دارویی٬ جراحی و درمان های کمکی
.



کلیدواژگان: ویتیلیگو، پیوند اتولوگ، ملانوسیت، رنگدانه سفید

 
 
Title:

Transplantation autologus melanocyte cells for treatment vitiligo patients



Abstract:

Introduction: Transplantation of epidermal cells, including Melanocyte cells in patients Vitiligo, with ways to create blisters (suction blister) or dermabration transplant area have restrictions, including that it can be activated phenomenon Kvbnr in transplantation area, need special equipment, relatively high cost of treatment and longer pointed. In this study, reviewed safety and efficiency of our cells, intra epidermal injection epidermal cells in spot of Vitiligo in patients with type stable.
Methods: In this study, ten patients with type fixed Vitiligo (4 men, 6 women) with mean age of 29.6 and the average course of disease 8.65 years entered. For separation of melanocyte cells, firstly, isolated epidermal layer of the dermal with Dispase enzyme and then was incubated epidermal layer with Trypsin / EDTA. Cells isolated from skin samples as compared to ratio 1 to 7 removed size of samples, were injected intraepidermal. Be noted that none of the patients, such as treatment with UVA or did not receive cryotherapy. Response to treatment with the percentage pigmentation was evaluated. Pigmentation index (75%<), pigmentation Medium (75-51%), pigmentation weak (50-26%) and low pigmentation (25-0%).
Results: The repigmented 4 weeks after transplantation was observed in all patients. 12 months after transplantation, Pigmentation index in 4 patients (50%-70%), Pigmentation average in 2 patients (40%) and poor Pigmentation in 2 patients (20%) was observed. Pigmentation was low in 2 patients (20%) that had white spot on eyelid. Do not observated any symptoms in patients and was found interesting that the white pigment in the hair of patients infected after 4 months of transplantation.
Conclusion: Considering the results of can be said that intra epidermal transplantation autolog melanocyte cells, is simple way, safe and efficient treatment of Vitiligo patients.



Keyword(s): Vitiligo, Melanocyte cells, Transplantation, white pigment