برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

تعیین اثربخشی لیزر کم توان کلاستر در درماتیت ناشی از رادیوتراپی ناحیه پستان در بیماران مبتلا به سرطان پستان



گروه تخصصی:  پزشکی

سازمان مجری:  واحد علوم پزشکی تهران 

گروه پژوهشی: تحریک زیست نوری

پژوهشگران: 
اسماعیلی جاوید غلام رضا (مسئول طرح)
هاشمی عصمت السادات (مسئول طرح)
الفت بخش آسیه (همکار طرح)
فاتح محسن (همکار طرح)
نکوفر حسین (همکار طرح)
سلامی ملیحه (همکار طرح)

تاریخ خاتمه:  اردیبهشت 1392

کارفرما: 

خروجی طرح: 
 
تلفن: 66405895-66404720-021

نشانی سازمان مجری: تهران، خیابان قدس، خیابان پورسینا، ساختمان آموزش، طبقه همکف، اتاق 101
 

چکیده:

زمینه و هدف: شواهد حاکی از اثربخشی لیزرهای کم توان در بهبود زخم و عوارض ناشی از درمان سرطان از جمله موکوزیت دهانی است. التهاب پوستی به دنبال پرتودرمانی یکی از عوارض شایع در پرتودرمانی به خصوص بیماران مبتلا به سرطان پستان میباشد. هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی پرتوی نور قرمز لیزر کم توان در پیشگیری و درمان درماتیت ناشی از پرتودرمانی است.
بیماران و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سوکور، 28 بیمار مبتلا به سرطان پستان کاندیدای رادیوتراپی پستان، بطور تصادفی در دو گروه لیزر روشن و لیزر خاموش (شاهد) قرار گرفتند. بیماران لیزر روشن، تحت تابش لیزر کلاستر طول موج 660 نانومتر و چگالی انرژی
5J/cm2 روزانه همراه با جلسات رادیوتراپی قرار گرفتند. بروز و شدت درماتیت ناشی از رادیوتراپی با استفاده از معیار National Cancer Institute Terminology Criteria for Adverse Events on Skin طی هفته تا پایان جلسه درمان و هر دو هفته تا سه ماه پس از آخرین جلسه اندازه گیری شد.
یافته ها: در مجموع 13 بیمار در گروه لیزر و 11 بیمار در گروه شاهد مطالعه را تکمیل کردند. بیماران دو گروه از نظر توزیع سنی، حالت عمومی بر اساس معیار Karnofsky Performance Status Scale، سابقه شیمی درمانی، نوع عمل جراحی، سایز پستان و دز و تعداد جلسات پرتودرمانی مشابه بودند و اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. تمامی بیماران به درجاتی از رادیودرمیت مبتلا شدند. میزان بروز رادیودرمیت خفیف درجه یک (اریتم یا قرمزی موضعی) در حدود 84.6% از بیماران گروه تحت تابش لیزر گزارش شد به طوری که تنها 15.4% از بیماران به رادیودرمیت درجه 2 (قرمزی متوسط تاشدید پوست یا پوسته ریزی مرطوب پراکنده محدود به چینهای پوست همراه با Edema متوسط) مبتلا شدند. این در حالی است که در حدود 54.5% بیماران در گروه شاهد مبتلا به رادیودرمیت متوسط تا شید (درجه دو و سه) مبتلا شدند. بر این اساس بیمارانی که در گروه لیزر خاموش قرار داشتند در مقایسه با بیماران گروه لیزر روش خطر نسبی ابتلاء به رادیودرمیت متوسط تا شدید 2.75 (حدود اطمینان 95 درصد: 3.7-1) بدست آمد.
نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که لیزر درمانی در مقایسه با داورنما (لیزر خاموش) با طول موج قرمز 660 نانومتر به صورت پیشگیرانه می تواند به طور معنی داری موجب کاهش بروز التهاب پوستی ناشی از پرتودرمانی گردد و میزان مصرف داروهای موضعی جهت درمان و کاهش علائم رادیودرمیت را نیز در بیمارانی که لیزر دریافت کردند به طور معنی داری در مقایسه با شاهد کاهش یافت. با توجه به یافته های این مطالعه به منظور کاهش این نوع عارضه استفاده پیشگیرانه از آن توصیه می شود.



کلیدواژگان: رادیودرمیت، لیزرهای کم توان، پرتودرمانی، سرطان پستان

 
 
Title:

Evaluation of Low Level Laser Therapy (630m) in prevention of Radiation-Induced Dermatitis



Abstract:

INTRODUCTION: Radiotherapy-induced dermatitis or radiodermatitis is a common complication of cancer therapy especially in patients with braest cancer. The aims of this study were to evaluate the effect of low level laser therapy (LLLT) on prevention of radiodermatitis in breast cancer patients undergone radiotherapy.
METHODS: twenty eight patients hospitalized to undergo chemotherapy in Pars Hospital were included into the study. These patients were divided into two groups. the patients were illuminated by continues laser beam using a GaAlAs laser device with wavelength of 660 nm, power output 30 mW, and dose of 5 J/cm2 each session pior to radiotherapy.. The patients in the second group underwent placebo irradiation (power output equal to zero) with the similar protocol. The severity of the dermitis was clinically evaluated based on National Cancer Institute Terminology Criteria for Adverse Events on Skin scale.
RESULTS: The incidence of moderate to severe radiodermatitis in LLLT group (15.4%) was less than the placebo group (45.4%). (OR: 2.75, CI95%:1-3.7).
CONCLUSION: Our findings showed that LLLT significantly reduced the incidence of moderate to severe radiodermitis in braest cancer patients undergone radiotherapy.



Keyword(s): Low level laser therapy, radiodermititis, clinical trial, prevention