برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات

عنوان:

افزایش پتانسیل ترمیم انگشت موش C57Bl/6 با استفاده از سلول های شبه بلاستمای حاصل از بیش بیان ژن های Msx1 و Msx2 در سلول های بنیادی مزانشیمی جدا شده از مغز استخوان



گروه تخصصی:  علوم پایه

سازمان مجری:  معاونت آموزشی جهاددانشگاهی (پایان نامه ها) 

گروه پژوهشی: زیست شناسی جانوری

پژوهشگران: 
تقی یار لیلا (پژوهشگر)
باغبان اسلامی نژاد محمدرضا (استاد راهنما)
اقدمی ناصر (استاد مشاور)

تاریخ خاتمه:  اسفند 1395

کارفرما: معاونت آموزشی جهاددانشگاهی

خروجی طرح: 
نوع: پایان نامه

 
تلفن: 

نشانی سازمان مجری: 
 

چکیده:

هدف: قطع انگشت/اندام حرکتی انسان یکی از رویدادهای رایج در اثر تصادف و یا بیماری هایی مثل دیابت است. به طور طبیعی برخلاف دوزیستان، توانایی ترمیم انگشت/اندام حرکتی در پستانداران بالغ وجود ندارد؛ ایجاد سلول های بلاستماBlastema Cells (BCs) از فرایند های کلیدی در ترمیم اندام حرکتی دوزیستان است. این سلول ها، سلول های مزانشیمی با توانایی تولید تمام بافت های ازدست رفته است، ژن های Msx1 و Msx2 ژن های اصلی این سلول هاست که در ترمیم اندام حرکتی از طریق تکثیرسلولی (Fgf8) و تمایز به استخوان(Bmp4) نقش عمده ای دارند. در حالت طبیعی، دسترسی به این سلول ها بسیار مشکل است و از طرفی ویژگی اطلاعات مکانی(positional information) که از مهم ترین خصوصیات این سلول هاست، جایگزینی آن ها با سایر منابع سلولی از جمله سلول های بنیادی مزانشیمی Mesenchymal stem cells (MSCs) را مشکل کرده است؛ بنابراین در این طرح ما بر آن بودیم تا با تولید سلول های شبیه بلاستماییBlastema-like Cells (BlCs)، منبع سلولی جدیدی معرفی کنیم، که علاوه بر توانایی ترمیم انگشت قطع شده ی موشC57BL/6، که در حالت طبیعی توانایی ترمیم ندارد، گامی بیش تر در جهت شناسایی خصوصیات سلول های BCs در in vitro بردارد. روش کار: برای این منظور با استفاده از بیش بیان ژن های Msx1 و Msx2 در سلول های بنیادی مزانشیمی جدا شده از مغز استخوان موش C57BL/6، mouse Bone marrow-derived Mesenchymal Stem Cells (mBMSCs) که به ترتیب با ژن های GFP و dtTomato همسانه سازی شده بودند، سلول های BlCs تولید شد. سپس خصوصیات تکثیری، کلونی زایی، بیان ژن های Msx1، Msx2، Fgf8 و Bmp4 و هم چنین توانایی تمایز آن به دودمآن های اسکلتی بررسی و با سلول های BCs جدا شده از انگشت موش 3 روزه و سلول های mBMSCs (گروه کنترل) مقایسه شد. نتایج: سلول های BlCs به طور معنی داری توانایی تکثیر و ایجاد کلونی زایی بیش تری نسبت به سلول های mBMSCs و BCs نشان داد. هم چنین این سلول ها، ژن های Bmp4 و Fgf8 را به ترتیب 350 و 150 برابر سلول های mBMSCs بیان کردند. سپس با بررسی مارکرهای اختصاصی BCs در BlCs ماهیت بلاستمایی آن تایید شد. در ادامه، توانایی ترمیم مدل انگشت قطع شده ی موشC57BL/6 توسط سلول های BlCs (گروه هایMSX2, MSX1 و MSX1/2) بررسی شد. نتایج بافت شناسی نشان داد، بیش ترین میزان ترمیم از نظر ایجاد بافت استخوان طبیعی، ناخن، درم و بافت هم بند به ترتیب در گروه MSX1/2، MSX1 و MSX2 نسبت به گروه mBMSCs و BCs مشاهده شد. طول استخوان رشد کرده در گروه MSX1/2 به طور معنی داری 4-3 برابر گروه mBMSCs بود(***P<0. 001). بررسی بلوغ استخوان 10 هفته بعد از تزریق سلولی، تشکیل استخوان بالغ ترابکولار را نشان داد. نتیجه گیری: در مجموع در مطالعه حاضر، برای اولین بار BlCs به عنوان یک منبع سلولی جدید معرفی شد، که قابلیت ترمیم انگشت قطع شده ی موش را دارد، از طرفی این منبع سلولی جدید قابل جایگزین و دسترس برای اهداف آتی ترمیم اندام حرکتی است. در آینده با انجام بهینه سازی های لازم، برای درمان اندام حرکتی/انگشت قطع شده ی انسان در کلینیک نیز کاربرد دارد.



کلیدواژگان: ژن های Msx1 و Msx2,سلول های mBMSCs,سلول های شبه بلاستماBlCs)),سلول های بلاستما(BCs),ترمیم

 
 
Title:



Abstract:

Keyword(s):