برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
زمستان 1385 , دوره  14 , شماره  1 ; از صفحه 89 تا صفحه 98 .
 
عنوان مقاله: 

تعزيه، هنر نمايش مصيبت آميز ايرانيان

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
 
چکیده: 

عبارت تعزيه تداعي گر گونه اي از ادبيات دراماتيک ايراني است که مي توان آن را با نمايشهاي مصيبت آميز غربي مقايسه کرد، تعزيه تنها نمايش بومي جهان اسلام است.
اين سنت نمايشي عميقا در شعاير ديني ريشه دارد، نوعي درام آييني که آميزه اي از باورهاي اسلامي شيعه و سنن ايراني است.
تم اصلي تعزيه شهادت قهرمانانه و تراژديک سيدالشهدا حضرت امام حسين (ع) امام سوم شيعيان و ياران با وفاي او در صحراي کربلا در سال 63 هجري برابر با
عبارت تعزيه تداعي گر گونه اي از ادبيات دراماتيک ايراني است که مي توان آن را با نمايشهاي مصيبت آميز غربي مقايسه کرد، تعزيه تنها نمايش بومي جهان اسلام است.
اين سنت نمايشي عميقا در شعاير ديني ريشه دارد، نوعي درام آييني که آميزه اي از باورهاي اسلامي شيعه و سنن ايراني است.
تم اصلي تعزيه شهادت قهرمانانه و تراژديک سيدالشهدا حضرت امام حسين (ع) امام سوم شيعيان و ياران با وفاي او در صحراي کربلا در سال 63 هجري برابر با ۶۸۰
ميلادي است، شيعيان عقيده دارند حضرت امام حسين (ع) جان خود را براي آنها فدا کرد تا در روز محشر شافي آنان گردد.
بنا به عقيده صاحبنظران تاريخي تعزيه و عزاداري در فرهنگ ايرانيان ريشه اي ديرينه و عميق دارد به صورتي که پيش از اسلام نيز گونه هايي از تعزيه ايراني همچون يادگار زر ايران و سوگ سياوش وجود داشته است.
سنت عزاداري براي حضرت امام حسين (ع) از دسته رويهاي اوليه شروع و به مقتل خواني و در نهايت قالب دراماتيک منجر گرديد. در اين راستا نسخ، مکان (تکيه) به تکامل نهايي تعزيه کمک نمودند. تعزيه درام تراژيک و گونه اي ناب و نمايش يگانه در مورد شهادت حضرت امام حسين (ع) و ياران با وفاي اوست.
تاکيد اين مقاله بر شناسايي و شناخت کاراکتر تعزيه، چگونگي پيدايش، تحول عناصر، رشد و تکامل همه جانبه آن مي باشد.
هدف اين پژوهش بازشناخت تعزيه بر اساس شواهد و دلايلي است که بيانگر اعتبار معنوي اين هنر آييني نز شيعيان و چگونگي پذيرش آن به عنوان درامي مقدس و ملي است.
سخن آخر آن که، تعزيه نوعي درام آييني است که نظر و توجه بزرگترين تئورسينها، تاريخ نگاران، منتقدان و صاحبنظران تئاتر جهاني را به خود جلب کرده است. اين طيف از پيشگامان تئاتر جهان در اين نمايش بومي نشانه هايي از تئاتر پست مدرن را شناسايي کردند که خود بيانگر اعتبار جهاني و هنري تعزيه است.
 ميلادي است، شيعيان عقيده دارند حضرت امام حسين (ع) جان خود را براي آنها فدا کرد تا در روز محشر شافي آنان گردد.
بنا به عقيده صاحبنظران تاريخي تعزيه و عزاداري در فرهنگ ايرانيان ريشه اي ديرينه و عميق دارد به صورتي که پيش از اسلام نيز گونه هايي از تعزيه ايراني همچون يادگار زر ايران و سوگ سياوش وجود داشته است.
سنت عزاداري براي حضرت امام حسين (ع) از دسته رويهاي اوليه شروع و به مقتل خواني و در نهايت قالب دراماتيک منجر گرديد. در اين راستا نسخ، مکان (تکيه) به تکامل نهايي تعزيه کمک نمودند. تعزيه درام تراژيک و گونه اي ناب و نمايش يگانه در مورد شهاد حضرت امام حسين (ع) و ياران با وفاي اوست.
تاکيد اين مقاله بر شناسايي و شناخت کاراکتر تعزيه، چگونگي پيدايش، تحول عناصر، رشد و تکامل همه جانبه آن مي باشد.
هدف اين پژوهش بازشناخت تعزيه بر اساس شواهد و دلايلي است که بيانگر اعتبار معنوي اين هنر آييني نزد شيعيان و چگونگي پذيرش آن به عنوان درامي مقدس و ملي است.
سخن آخر آن که، تعزيه نوعي درام آييني است که نظر و توجه بزرگترين تئورسينها، تاريخ نگاران، منتقدان و صاحبنظران تئاتر جهاني را به خود جلب کرده است. اين طيف از پيشگامان تئاتر جهان در اين نمايش بومي نشانه هايي از تئاتر پست مدرن را شناسايي کردند که خود بيانگر اعتبار جهاني و هنري تعزيه است.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 582
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی