4 SID.ir | بررسي اثر درماني گياهان دارويي گزنه، درمنه، باريجه، مورد، ترخون، سير و اوکاليپتوس بر روي ليشمانيازيس جلدي ناشي از ليشمانيا ماژور در موش هاي سوري

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي اثر درماني گياهان دارويي گزنه، درمنه، باريجه، مورد، ترخون، سير و اوکاليپتوس بر روي ليشمانيازيس جلدي ناشي از ليشمانيا ماژور در موش هاي سوري

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* اسلامشهر، ميدان نماز، خيابان صياد شيرازي، دانشگاه آزاد اسلامشهر، گروه زيست شناسي
 
چکیده: 

مقدمه: ليشمانيازيس به بيماري اطلاق مي شود که علت عمده آن تک ياخته اي از جنس ليشمانيا است. تظاهرات باليني ليشمانيازيس در انسان ها از بثورات جلدي تا درگيري هاي کشنده احتشايي مي باشد. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر درماني 7 نوع عصاره گياهان دارويي به نام هاي اوکاليپتوس، مورد، باريحه، درمنه، ترخون، سير و گزنه بر روي ليشمانيازيس ناشي از ليشمانيا ماژور در موش هاي سوري بود.
روش کار: تعدادي موش سوري به ليشمانياز ماژور آلوده شدند. براي اين کار آماستيگوت هاي جدا شده از زخم فعال موش به حيوان تلقيح شدند (از پروماستيگوت هاي جدا شده از محيط کشت
RPMI نيز مي توان استفاده نمود). پس از ايجاد عفونت، تمامي حيوانات از نظر پارازيتولوژي (ديدن جسم ليشمن) مورد بررسي و تاييد قرار گرفته شدند. تمامي موش هاي آلوده به طور تصادفي به سه قسمت تقسيم شدند: الف- گروه مورد که با داروي مورد نظر درمان شدند، ب- گروه کنترل 1 که هيچ گونه درماني در آنها صورت نگرفت و ج- گروه کنترل 2 يا دارونما (از آن جايي که از اتانل 96 به عنوان حلال عصاره ها استفاده شده بود، اين گروه با حلال تيمار شدند). تعداد 10 عدد موش نيز بدون ايجاد آلودگي در آنها، براي کنترل شرايط آزمايشگاه در نظر گرفته شدند. قبل از شروع درمان، قطر زخم ها اندازه گيري شد. درمان به صورت جلدي، دوبار در روز (صبح و عصر) و به مدت 40-30 روز انجام شد. پس از پايان دوره درماني مجددا در صورت ابقاي زخم قطر آنها توسط کوليس اندازه گيري شد و پس از آزمون پارازيتولوژي اين موارد با موارد مشابه قبل از درمان مقايسه و نتيجه گيري شد.
يافته ها: از ميان هفت گياه دارويي مورد مطالعه، عصاره اوکاليپتوس و عصاره ترخون موجب درمان کامل زخم هاي کوچک (و حذف کامل جسم ليشمن از محل ضايعه) شدند و از گسترش زخم هاي بزرگ (با کاهش تعداد انگل) جلوگيري نمودند. در گروه هاي کنترل 1، کنترل 2 و گروه هاي مورد درمان با ساير عصاره ها چنين نتايجي حاصل نشد؛ حتي افزايش در قطر زخم ها نيز مشاهده شد.
نتيجه گيري: افزايش قطر زخم ها در گروه کنترل 2، نشان دهنده عدم تاثير درماني الکل اتيليک موجود در دارو و درمان زخم هاي کوچک در دو گروه مورد درمان با اوکاليپتوس و ترخون، نشان دهنده اثر درماني اين دو گياه است. مطالعات و آزمايش هاي بيشتر جهت يافتن مواد موثر موجود در اين عصاره ها پيشنهاد مي شود.

 
كلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 400
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی