برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
تابستان 1380 , دوره  8 , شماره  3 ; از صفحه 130 تا صفحه 136 .
 
عنوان مقاله: 

تعيين تابع بقا و خطر در بيماران مبتلا به پمفيگوس استان كرمان

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

در اين پژوهش سير ماندگاري و ميزان بروز مخاطره در بيماران مبتلا به پمفيگوس طي 12 سال تعيين گرديده است . به اين منظور 55 بيمار از بين بيماراني كه داراي پرونده ابتلا به پمفيگوس بوده و طي سال هاي 1379-1368 در بخش پوست بيمارستان شماره 1 دانشگاه علوم پزشكي كرمان بستري شده و يا به طور سرپايي درمان شده اند، مورد مطالعه و پي گيري قرار گرفت و ماندگاري بيماران تا 12 سال بعد از رسيدن به تشخيص قطعي تعيين شده است . اثر متغيرهاي سن، جنس، نوع پمفيگوس و روش درمان با فرض همگني سطوح هر متغير، بر ماندگاري بيماران تعيين ومورد سنجش قرار گرفت . بدين منظور فرمول ht(x) = ho(t) exp {?bi?i} انتخاب گرديد كه ho=(hazard o) مخاطره پايه در لحظه صفر و (hazard t)=ht مخاطرات پيش آمده بعدي در زمان و لحظهt  است (تابع و متغير) و b نمايانگر ضريب رگرسيون بوده و ? مي تواند اعداد متعددي از متغيرهاي مختلفي چون سن، جنس، نوع پمفيگوس و روش درمان و غيره را قبول نمايد. نتايج بدست آمده نشان داد كه گروه هاي سني بالاتر نسبت به گروه هاي سني پايين تر و زنان در مقايسه با مردان، در 8 سال اول زندگي پس از حصول تشخيص و نيز ابتلاي به پمفيگوس نوع و ولگاريس و وژتان در مقايسه با نوع فولياسه و اريتماتو و مبادرت به درمان توام در مقايسه با درمان تك دارويي (كورتيكواستروئيد) از بقا كمتري برخوردار بوده اند. ساير متغيرها مانند شغل و محل زندگي فرد بر تابع ماندگاري موثر شناخته نشدند.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 1556
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی