3 SID.ir | تغييرات استخواني- دنداني و بافت نرم صورت متعاقب درمان هاي ارتودنسي با يا بدون کشيدن دندان در افراد با ناهنجاري کلاس دو دسته يک

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

تغييرات استخواني- دنداني و بافت نرم صورت متعاقب درمان هاي ارتودنسي با يا بدون کشيدن دندان در افراد با ناهنجاري کلاس دو دسته يک

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* شیراز، خیابان قصردشت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، گروه آموزشی ارتودنسی
 
چکیده: 

بيان مساله: يافته هاي گوناگون بررسي ها بر روي اثر كشيدن يا نكشيدن دندان ها در مال اكلوژن کلاس دو زير گروه يک و اثر آن بر روي بافت نرم، بافت سخت و دندان ها، همواره مورد گفت و گو و اختلاف ديدگاه بوده است. بررسي تغييرات بافت نرم و تغييرات اسکلتي- دنداني در اين مال اكلوژن مي تواند به گونه اي مقايسه اي، زيبايي صورت را به دنبال انجام روش هاي گوناگون درماني ارزيابي کند.
هدف: هدف از انجام اين پژوهش، بررسي مقايسه اي در ابعاد اسكلتي- دنداني و بافت نرم بيماران کلاس دو زير گروه يک درمان شده با دو روش کشيدن و نکشيدن دندان، با بررسي پرتونگاري هاي پيش و پس از درمان است.
مواد و روش: شمار 80 بيمار 12 تا 17 ساله (40 نفر مرد و40 نفر زن) داراي مال اکلوژن کلاس دو زير گروه يک با ميانگين سني
13.6±1.7 سال از ميان 900 بيمار مراجعه کننده به مطب خصوصي برگزيده شدند. اين بيماران در دو گروه، كه با كشيدن و نكشيدن دندان درمان شده بودند، دسته بندي و با استفاده از دستگاه ثابت ارتودنسي (سيستم اج-وايز 0.22) و هدگير در گروه درمان شده بدون کشيدن دندان، درمان گرديدند. شمار 28 لند مارك انتخاب و سي و شش معيار خطي و زاويه اي بافت اسکلتي- دنداني و بافت نرم در دو پلن عمودي و جلويي- پشتي انداره گيري شد. اطلاعات به دست آمده گردآوري و با استفاده از آزمون پيرسون (Pearson Rank Correlation) و آزمون تي واکاوي شدند. P-value کمتر يا برابر 0.05 از نظر آماري معنادار به شمار آمد.
يافته ها: تغييرات بافت اسکلتي در هر دو گروه يكسان و دندان هاي بالا و پايين در گروه کشيدن دندان، عقب تر رفته بود. لب بالا و پايين در افراد گروه کشيدن دندان نسبت به گروه بي کشيدن دندان، عقب تر رفته بود. در حالي كه، لب پايين در افراد گروه بي کشيدن دندان، تغييري را نسبت به پيش از درمان نشان نداد. در ميان عقب رفتن لب ها در گروه کشيدن و عقب رفتن ثناياها، ارتباط و همبستگي ضعيفي وجود داشت.
نتيجه گيري: يكسان بودن تحدب بافت سخت و نرم صورت پس از درمان در افراد هر دو گروه کشيدن و نکشيدن دندان و پايين بودن ضريب همبستگي ميان عقب رفتن لب ها در گروه کشيدن و عقب رفتن ثناياها نشان داد، كه در صورت انتخاب روش درماني درست، پروفايل به دست آمده در بيماران هر دو گروه همسان با يكديگرخواهد بود و الزاما، به دنبال عقب بردن ثناياها، لب هاي بالا و پايين به يك نسبت عقب نمي روند. 

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 195
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی