3 SID.ir | سيماي اپيدميولوژيك سرخك در استان يزد (1379-1376)

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

سيماي اپيدميولوژيك سرخك در استان يزد (1379-1376)

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

مقدمه: ويروس سرخك انتشار جهاني دارد وانسان تنها ميزبان طبيعي آن مي باشد. در ايران از سال 1367 برنامه واكسيناسيون كشوري بصورت يك دوز واكسن در 9 ماهگي و دوز بعدي در 15 ماهگي تغيير كرد. از سويي واكسن سرخك پوشش ايمني 100% ايجاد نمي كند و بنابراين به تدريج تعداد افراد حساس به سرخك افزايش يافته، منجر به موارد تك گير و اپيدمي هايي در جامعه مي شود.
از سوي ديگر سازمان بهداشت جهاني
(WHO) متعهد شده است تا سال 2010 بيماري سرخك را در كشورهاي شرق مديترانه ريشه كن نمايد. لذا ضرورت انجام مطالعه اي جهت بررسي سيماي اپيدميولوژيك سرخك احساس شد.
روش كار: اين پژوهش
توصيفي، به شكل مقطعي انجام گرفت. روش انتخاب نمونه بصورت سرشماري از كليه موارد گزارش شده مشكوك به سرخك از سال 1376 تا سال 1379 مي باشد كه با مراجعه به مركز بهداشت استان يزد و تكميل پرسشنامه اطلاعات جمع آوري شد و تعداد كل افراد گزارش شده به مركز بهداشت در چهار سال گذشته 369 مورد بود.
يافته ها: در طي چهار سال گذشته
اكثريت موارد مظنون به سرخك (64%) به تاييد آزمايشگاهي رسيده بود. بيشترين درصد سرخك در گروه سني 19-15 سال (6/30%) و در رتبه بعدي گروه سني 14-10 سال (4/24%) بود و كمترين ميزان در گروه سني زير يكسال (3%) قرار داشت. بيشترين موارد مظنون به سرخك و موارد تاييد شده در افرادي بود كه فقط يكبار واكسينه شده بودند (7/47%). در گروه سني 19-15 سال اكثريت افراد سابقه واكسيناسيون نامشخص داشتند. از نظر توزيع فصلي، بيشترين موارد در فصل بهار (6/65%) و كمترين موارد در فصل پاييز (7/2%) مشاهده گرديد.
نتيجه گيري: بيشترين موارد ابتلا به سرخك در جنس مذكر (2/64%) بود. تا سن 15 سالگي
تفاوت جنسي وجود نداشت ولي پس از آن احتمالا به علت شيوع سرخك در سربازان، موارد گزارش شده در جنس مذكر بيشتر بود. ميزان موارد گزارش شده سرخك در مناطق شهري بالاتر از مناطق روستايي بود (65 درصد در مقابل 35 درصد).

 
كلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 183
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی