4 SID.ir | اثرات درمان با لووتيروكسين بر علايم باليني و آزمايشگاهي موجود در كم كاري زيرباليني تيروييد

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

اثرات درمان با لووتيروكسين بر علايم باليني و آزمايشگاهي موجود در كم كاري زيرباليني تيروييد

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* تهران، مرکز تحقیقات غدد و درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی - درمانی شهید بهشتی
 
چکیده: 

مقدمه: هدف از اين مطالعه بررسي اثر درمان با لووتيروكسين بر تعدادي از شاخص هاي موجود در مبتلايان به كم كاري زيرباليني تيروييد بود.
مواد و روشها: 27 فرد 17 تا 61
ساله با ميانگين سني 38±13.5 سال (8 مرد و 19 زن) و غلظت سرمي TSH اوليه 5-16.3mU/L  و (ميانگين 8.4±5.2) و FT4I طبيعي وارد مطالعه شدند. پس از همسان سازي از نظر سن، ميزان افزايش TSH و آنتي بادي هاي ضد تيروييد، بيماران به طور تصادفي به دو گروه درمان با لووتيروكسين و دارونما تقسيم شدند. در گروه درمان با لووتيروكسين ميزان دارو به نحوي تنظيم شد كه غلظت TSH سرم در محدوده طبيعي قرار گيرد. متوسط دوز لازم لووتيروكسين (50-100) 75±3.8 ميكروگرم در روز بود. فشارخون سيستوليك و دياستوليك، نمايه توده بدني، علايم باليني کم کاري تيروييد، غلظت كلسيم، فسفر، آلكالن فسفاتاز، كراتين فسفوكيناز، SHBG، پرولاكتين، آزمايش هاي عملكرد تيروييد، آنتيبادي هاي ضد تيروييد، سطح ليپيدها، آپوليپوپروتيين A، B،LP(a)  و پاراكسوناز در شروع و پايان مطالعه به طور همزمان در هر دو گروه بررسي شد. تمامي افراد به مدت 11 تا 14 (ميانگين 12±0.6) ماه پيگيري شدند.
يافته ها: 10 نفر در گروه لووتيروكسين و 13 نفر در
گروه دارونما مطالعه را به پايان رساندند. افراد دو گروه از نظر سن، جنس و يافته هاي باليني و آزمايشگاهي تفاوت معني داري نداشتند. ميانگين TSH در گروه درمان فعال از 11.1±8.2mU/Lبه (P<0.002) 1.3±1.2mU/L  و در گروه دارونما از 7.6±2.6mU/L به  (P<0.024) 18±15.8mU/Lتغيير يافت. در گروه لووتيروكسين افزايش (P<0.05) T3RU (P<0.04) T4و در گروه دارونما افزايش T3، (P<0.017) FT3I و (P<0.009) Anti-TG  معني دار بود. در شروع بررسي 11 نفر در گروه لووتيروكسين و 9 نفر در گروه دارونما مبتلا به گواتر بودند كه در انتهاي درمان در گروه دارونما در سه نفر اندازه غده تيروييد افزايش و در گروه درمان فعال در چهار بيمار اندازه گواتر كاهش و کم کاري باليني تيروييد در يك بيمار در گروه دارونما ايجاد شد. ارتباط مثبت بين TSH پايان مطالعه و TSH اوليه در گروه دارونما وجود داشت (P=0.001, r=0.56). در گروه دارونما افزايشي در ميانگين كلسترول تام (P<0.002)، (P<0.000) LDL، (P<0.001) SHBG و (P<0.045) LP(a) ديده شد در حالي كه در گروه درمان فعال تغيير معني داري در اين مقادير ايجاد نشد.
نتيجه گيري: تغيير در ليپيدها، افزايش TSH و درصد گواتر در گروه دارونما در طي يك سال بررسي، لزوم توجه به افراد با تشخيص کم کاري زيرباليني تيروييد را تاكيد مي كند. علاوه بر اين، براي بررسي پيامدهاي نهايي اين اختلالات كه شامل بيماري هاي قلبي ـ عروقي و اختلالات رواني است، لازم است مطالعه اي بزرگتر و درازمدت انجام شود.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 203
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی