مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

مطالعه تطبيقي هنر ايران و ترکيه در بستر تحولات اجتماعي دوران مدرن

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشکده هنر، دانشگاه شاهد، استان تهران. شهر تهران
 
چکیده: 
سياست نوسازي و غربي سازي که توسط رضاشاه و آتاتورک در دهه هاي 1920 و 1930 ميلادي اجرا شد، تأثيرات عميقي در ايران و ترکيه داشت. در پژوهش حاضر به مطالعه تطبيقي تحولات فرهنگي و هنري ايران و ترکيه در بستر رشد و توسعه مدرنيزاسيون خواهيم پرداخت. مدرنيزاسيون در قالب جرياني فراگير، به تجربه هاي مشترکي در هنرآفريني کشورهاي پيراموني منجر شده است. بر اين مبنا، در مقاله حاضر اين پرسش دنبال خواهد شد که: چگونه جريان هاي مشترکي در نقاشي ايران و ترکيه در مقطع زماني مورد اشاره پديد آمد؟ چگونه هنرمندان دو کشور در مقاطع زماني تقريباً مقارن، گرايش هاي هنري مشابهي داشت هاند؟ يافته هاي پژوهش نشان مي دهد که در دوران توسعه مدرنيزاسيون، سه گرايش عمده در هنر نقاشي ايران و ترکيه به وجود آمده است: گرايش اول، طبيعت گرايي به شيوه آکادميک اروپايي در قالب نقاشي چهره، منظره و طبيعت بي جان؛ گرايش دوم، نوگرايي با تأثير از جريان هنر مدرن اروپا در قالب سبک هايي همچون اکسپرسيونيسم و کوبيسم؛ و گرايش سوم، بازگشت به هويت تاريخي و رجوع به عناصر فرمي هنرهاي سنتي با بياني مدرن در قالب انتزاعي. در نتيجه مي توان گفت همان گونه که مدرنيزاسيون شک لگيري ساختاري مشترک را در عرصه سياسي دو کشور در پي داشته، در عرصه جريان هاي هنري نيز تحول مشترکي را پديدار کرده است.
 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 79
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی