مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

تغييرات بنيادي در آسيب شناسي مباني ساختارشکني معماري ايران

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشگاه ایرانمهر قروه، کردستان
 
چکیده: 
ديکانستراکشن رويکردي فلسفي به معماري است، که ريشه هاي تولد آن در ساختارگرايي و پساساختارگرايي مي باشد. در حدود بيست سال پس از انتشار نخستين کتاب هاي فلسفي ژاک دريدا و انديشه هاي وي، توسط معماران و منتقدان معماري مورد توجه قرار گرفت و در دنياي معماري دنبال شد. نوشتارهاي اندکي درباره معماري ديکانستراکشن ايران وجود دارد که اين کمبود در آن ها محسوس است، هيچ کدام از آن ها توضيح نمي دهند بر اساس چه قرايني سبک بنايي را ديکانستراکشن مي خوانند. به اين منظور با ارائه بعضي از تعاريف مربوطه، مسائل اصلي ديکانستراکشن از طريق ارجاع به دريدا و مفسران درجه اول آن مورد معرفي و بررسي قرار گرفته است. اين امر که لازمه درک مناسب تر و کاربردي ديکانستراکشن در معماري است، در ادامه با ملاحظه اختصاصي آن، ريشه ها و پشتوانه هاي معماري ديکانستراکتيويسم با ارائه نمونه هاي مرتبط دنبال مي شود و در نهايت تحليل اثر اين شيوه در معماري معاصر ايران بررسي و برخي نمونه هاي نزديک به اين شيوه معرفي و بررسي مي شوند. لذا اين جستار در نظر دارد با مطالعه ويژگي هاي معماري ديکانستراکشن از طريق جمع آوري اطلاعات به شيوه کتابخانه اي و تطبيق ويژگي ها با نمونه هاي موجود در ايران از طريق توصيف، مقايسه و تحليل محتواي اطلاعات به دست آمده، تأثير اين سبک را در نمونه هاي ايراني مورد بررسي قرار دهد. شيوه ديکانستراکشن در معماري معاصر ايران در تقابل با معماري گذشته قرار نمي گيرد و مي تواند راهگشاي روشي اصولي براي طراحي معماري باشد.
 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 53
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی