3 SID.ir | بررسي كاربرد پريوست در درمان ابتلاي فوركيش درجه II و مقايسه آن با روش درماني متداول Flap Debridment

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

بررسي كاربرد پريوست در درمان ابتلاي فوركيش درجه II و مقايسه آن با روش درماني متداول Flap Debridment

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 
در اين مطالعه، ده بيمار مطالعه به بيماري پريودنتايتيس مزمن كه حداقل داراي دو دندان مولر با ابتلاي بين ريشه‌اي درجه II در باكال يا لينگوال بودند انتخاب و به دو گروه تقسيم گرديدند. اين مطالعه از نوع Clinical Trial و به روش دو سو كور (Doble Blind) و تصادفي انجام شد. پس از درمانهاي مقدماتي پارامترهاي بافت نرم شامل: تحليل لئه (فاصله CEJ تا Free Gingival Margin)، عمق پاكت (PD)، حد چسبندگي( Clinical Attachment Level (CAL اندازه گيري شدند. سپس در جريان جراحي پريودنتال با روش فلپ، پارامترهاي نسخ سخت شامل فاصله CEJ تا (Alvealar Crest (CEJ-AC و فاصله CEJ تا (CEJ- BD Base of Defect )و عمق افقي ضايعه( Horizontal Probing Depth (HPD اندازه گيري شدند. در گروه تست پس از دبريدمان، گرافت آزاد پريوست از كام تهيه و روي ضايع فوركيش بخيه گرديد و به وسيله فلپ پوشانده شد، در گروه كنترل همان روش بدون كاربرد هيچ ممبران انجام شد. 6 ماه بعد (Re Entry) پارامترهاي نسخ نرم و سخت مجدداً اندازه گيري شدند. نتايج با روش آماري Paried t.test تجزيه و تحليل گرديد. در گروه تست 0.2mm پوشش ريشه حاصل شد در حالي كه در گروه كنترل 0.3mm تحليل لثه مشاهده گرديد. عمق پاكت در گروه تست 2.6mm و در گروه كنترل 1.5mm كاهش يافت، حد چسبندگي (CAL) در گروه تست 2.8mm و در گروه كنترل 1.2mm بهبود يافت. افزايش استخوان در CEJ-AC) Crest )در گروه تست 2.1mm و در گروه كنترل 0.5mm مشاهده شد. فاصله CEJ تا عمق ضايعه (CEJ-BD) در گروه تست 2.1mm و در گروه كنترل 1.2mm بهبود يافت. استخوان سازي به طور افقي (HPD) در گروه تست 1.3mm و در گروه كنترل 1.6mm حاصل شد. از نظر آماري اختلاف بين گروههاي تست و كنترل در پارامترهاي CAL, CEJ-AC و HPD، معني‌دار بود در حالي كه در ساير پارامترها معني‌دار نبود.
 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 243
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی