5 SID.ir | مقاومت‌ هاي دارويي در مالاريا

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

مقاومت‌ هاي دارويي در مالاريا

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

مالايار، هنوز هم جز مهمترين مشكلات بهداشت همگاني در كشورهاي مختلف مناطق گرمسيري و نيمه گرمسيري جهان است. بيش از 300 تا 500 ميليون نفر در سال به مالاريا دچار مي‌شوند و در برخي از نقاط جهان بيش از هربيماري عفوني ديگر، باعث مرگ و مير مي‌شود. مقاومت به داروهاي ضد مالاريايي، به عنوان چالشي جدي در مساله كنترل، باعث انتشار بيماري به مناطق جديد و باز پديد شدن آن در مناطقي شده است كه بيماري ريشه‌كن شده بود. از طرفي، مقاومت دارويي نقش چشمگيري در رويداد و شدت اپيدمي در برخي نقاط جهان داشته است. در جهان، مقاومت دارويي تاكنون در مورد دوگونه پلاسموديوم يعني P. falciparum  و P. vivax گزارش شده است. امروزه، اين دوگونه به داروهاي ضدمالاريايي گوناگوني در نقاط مختلف، مقاومت نشان داده‌اند. در ايران، هنوز هم، مالاريا يكي از مهمترين مشكلات بهداشت عمومي و بيماريهاي عفوني، بخصوص در جنوب شرقي كشور، محسوب مي‌شود و كماكان به علت برخي مشكلات تشخيصي و گسترش مقاومت‌هاي دارويي در مناطق اندميك، نيازمند سرمايه‌گذاري بيشتر در جهت آموزش پزشكان و كادر بهداشتي و نيازمند برنامه‌ريزي‌هاي تازه براي كنترل و درمان است. در ايران اولين بار مقاومت دارويي در P. Falciparum به كلروكين، در سال 1983 از استان سيستان و بلوچستان گزارش شد و پس از آن اين مقاومت رو به گسترش نهاد و از نقاط ديگر كشور هم گزارش شد. برخي مطالعات با استفاده از روشهاي مولكولي وجود آلودگي‌هاي مخلوط با دوگونه پلاسموديوم را از برخي نقاط ايران، نشان داده است كه با روشهاي ميكروسكوپي مرسوم تشخيص داده نشده بودند. نتايج برخي مطالعات اوليه با روشهاي پارازيتولوژيك نشان دهنده كاهش ميزان مقاومت P. falciparum به كلروكين، بوده است. گرچه اين امر نيازمند تحقيقات بيشتري است. هم‌چنين در سالهاي اخير، مقاومت به فانسيدار و آمودياكين نيز در جنوب شرقي كشور مشاهده شده است. به طور كلي، مقاومت دارويي در اثر جهش‌هاي خودبخودي در ژنها كه منجر به كاهش حساسيت به دارويي خاص مي‌شود، ايجاد مي‌گردد. گسترش مقاومت به داروهاي ارزان ضدمالاريا نظير كلروكين و فانسيدار اثر مهمي بر اقتصاد و بهداشت همگاني كشورهاي در حال توسعه داشته است. با توجه به اينكه سرعت گسترش مقاومت به مراتب بيش از سرعت ابداع داروهاي جديد است و كنترل و پيشگيري از اين گسترش، كاملا ضروري به نظر مي‌رسد. راهبردهاي موثري كه در اين خصوص مطرح مي‌شود شامل كاهش بار دارويي (Pressure Drug)، تجويز داروهاي تركيبي (Combined therapy)، دقت در پيشگيري بيماران درمان نشده (Flow-up)، تشخيص به موقع و صحيح و نظاير آن است. توصيه سازمان بهداشت جهاني (WHO)  براين است كه: 1ـ هرخط مشي درماني (Drug policy) بايد لااقل شامل دوخط درماني براي مالارياي بدون عارضه باشد، 2ـ درمان خط اول (First Line) در صورت گسترش و بروز موارد شديد بيماري به موقع تغيير كند.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 169
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی