4 SID.ir | بررسي و مقايسه شيوع انواع ضايعات پري آپيکال دهان در بيماران مراجعه کننده به بخش آسيب شناسي دانشکده دندان پزشکي اصفهان در سه دوره زماني مختلف (1367-1394)
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

بررسي و مقايسه شيوع انواع ضايعات پري آپيکال دهان در بيماران مراجعه کننده به بخش آسيب شناسي دانشکده دندان پزشکي اصفهان در سه دوره زماني مختلف (1367-1394)

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* مرکز تحقیقات دندانپزشکی، گروه آسیب شناسی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
 
چکیده: 

مقدمه: بيماري هاي پري اپيکال دنداني، نتيجه نهايي پولپيت هاي درمان نشده يا نقصان درمان هاي ريشه هستند. هدف از اين مطالعه، تعيين و مقايسه شيوع انواع ضايعات پري اپيکال دهان برحسب متغيرهاي دموگرافيک در مراجعين بخش آسيب شناسي دهان دانشکده دندان پزشکي اصفهان در سه دوره زماني مختلف از سال 1367 تا 1394 بود.
مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي گذشته نگر، نمونه هاي بيوپسي موجود در بايگاني بخش آسيب شناسي دهان دانشکده دندان پزشکي اصفهان از سال 1367 تا 1394 مورد مطالعه قرار گرفت. ضايعات پري اپيکال بر اساس متغيرهاي سن، جنس، نوع ضايعه، علت ايجاد ضايعه و محل ايجاد ضايعه بررسي و مقايسه گرديد. جهت تحليل داده ها از نرم افزار
SPSS نسخه 22 استفاده شد. بعد از جمع آوري اطلاعات، داده ها توسط آزمون هاي آماري 2 ?، Fisher''s exact test، واريانس يک طرفه ANOVA و Tukey آناليز شدند (a=0.05).
يافته ها: از 10686 مورد بيوپسي دهان، 582 مورد (
5.44 درصد) مربوط به ضايعات پري اپيکال بود. از 582 ضايعه پري اپيکال، 71.1 درصد، دنتال گرانولوم و 15.3 درصد، کيست راديکولر بودند و ساير موارد با درصد شيوع بسيار کمتر پس از آن ها قرار داشتند که 41.4 درصد در مردان و 58.1 درصد در زنان ديده شد. شايع ترين توزيع فراواني در گروه سني 21-30 سال بود. شايع ترين محل درگيري در مولرهاي منديبل با 48.3 درصد و سپس در ناحيه انسيزورهاي ماگزيلا با 32.5 درصد و مولرهاي ماگزيلا با 21.4 درصد موارد بود. توزيع فراواني ضايعات پري اپيکال در دوره اول، 11 درصد، دوره دوم، 23.9 درصد و در دوره سوم، 65.1 درصد بود.
نتيجه گيري: نتايج نشان داد که شيوع ضايعات پري اپيکال در دوره اخير افزايش چشمگيري داشته است. افزايش بروز ضايعات پري اپيکال ثانويه به درمان ريشه در دوره دوم و سوم نسبت به دوره اول مويد درمان ناقص ريشه در بيماران مي باشد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 205
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی