3 SID.ir | بررسي مقايسه اي اثرات ناشي از تزريق داخل صفاقي و داخل بطن مغزي پيكروتوكسين و بيكوكولين در تنظيم گلوكز پلاسمايي موش كوچك آزمايشگاهي

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

بررسي مقايسه اي اثرات ناشي از تزريق داخل صفاقي و داخل بطن مغزي پيكروتوكسين و بيكوكولين در تنظيم گلوكز پلاسمايي موش كوچك آزمايشگاهي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

مقدمه: گاما آمينوبوتيريك اسيد (GABA) يك نروترانسميتر مهاري مهم در سيستم اعصاب مركزي مي باشد. گزارشهاي متعددي وجود دارد كه گايا از طريق افزايش سطح پلاسمايي انسولين و كاهش گلوكاگون و سوماتواستاتين باعث كاهش ميزان گلوكز خون مي شود.
هدف: اين بررسي جهت مقايسه اثرات ناشي از تزريق داخل صفاقي و داخل بطن مغزي پيكروتوكسين
و بيوكوكولين در تنظيم گلوكز پلاسمايي موش كوچك آزمايشگاهي انجام گرديد.
مواد و
روشها: در اين تحقيق تجربي جهت بررسي نقش پيكروتوكسين (آنتاگونيست غير رقابتي) و بيوكوكولين (آنتاگونيست رقابتي) از موش كوچك آزمايشگاهي، نژاد آلبينو و جنس با وزن 25-20 گرم استفاده شد. براي اندازه گيري قند خون، در فواصل زماني معين، خونگيري از سينوس چشمي حيوان انجام شد. جهت اندازه گيري غلظت گلوكز خون از روش ارتوتولوييدين و دستگاه اسپكتروفتومتر استفاده شد. جهت تزريق داخل بطن مغزي (ICV) هر يك از اين داروها در دوزهاي مختلف، 5 گروه حيوان كه دوره ي بهبودي 5 روزه را سپري كرده بودند (n=8 ) انتخاب شد. چهار گروه به ترتيب دوزهاي 10 و 25 و 50 و 100 نانوگرم در ميكروليتر پيكروتوكسين و بيوكوكولين به صورت جداگانه و گروه پنجم نرمال سالين را به صورت ( ICV) دريافت كردند. خونگيري بلافاصله پس از تزريق دارو صورت گرفته و هر 15 دقيقه تكرار شد و تا 90 دقيقه ادامه داشت. در تزريق داخل صفاقي (IP) هر يك از آنتاگونيستها 5 گروه حيوان (n=8)  انتخاب گرديد. چهار گروه اول دوزهاي 1، 2، 4 و 6 ميليگرم به ازاي هر كيلوگرم وزن هر يك از اين داروها و گروه پنجم نرمال سالين را به صورت (IP) دريافت كردند. خونگيري بلافاصله بعد از تزريق دارو صورت گرفت و تا 90 دقيقه ادامه داشت. به منظور مقايسه نتايج از آناليز واريانس يك طرفه (one-way) استفاده شد و بين نمونه هاي معني دار T-test به عمل آمد.
نتايج: بررسي
نتايج نشان داد كه پيكروتوكسين و بيوكوكولين به صورت وابسته به دوز و زمان چه به صورت تزريق داخل صفاقي (IP) و چه به صورت تزريق داخل بطن معزي سبب افزايش قند ون گرديد.(p<0.05)  نكته ديگر اينست كه افزايش قند خون تا زمان 45 دقيقه در همه دوزها مشاهده مي شود ولي پس از اين زمان قند خون تقريبا طبق الگوي يكساني كاهش مي يابد و در 90 دقيقه به حداقل مقدار خود مي رسد.
نتيجه گيري: در مجموع مي توان گفت كه
افزايش گلوكز علاوه بر ترشح انسولين باعث ترشح گابا از سلولهايβ  پانكراس مي شود و از آنجايي كه گابا در حالت عادي اثر مهاري بر روي ترشح سوماتواستاتين و گلوكاگون دارد، بنابراين قند خون در اين مرحله كاهش مي يابد. به نظر می رسد كه گيرنده هاي گابا- Aدر تنظيم قند خون نقش مهاري دارند. در خاتمه بايد اضافه نمود كه اثر سيستم گاباارژيك در تنظيم قند خون امري پيچيده بوده و شناخت دقيق تر آن مستلزم تحقيقات بيشتري مي باشد.

 
كلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 181
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی