برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
زمستان 1382 , دوره  10 , شماره  37 ; از صفحه 649 تا صفحه 656 .
 
عنوان مقاله: 

بررسي مقايسه اي اثر تزريق 2 دوز مورفين اينتراتكال بر زمان خروج لوله ناي پس از جراحي پيوند عروق كرونر

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* خیابان سید جمال الدین اسد آبادی خیابان 21، بیمارستان حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی - درمانی ایران، تهران
 
چکیده: 
اين مطالعه به منظور تعيين اثر 2 دوز مورفين اينتراتكال بر زمان خروج لوله از ناي و نيز ميزان نياز به داروي ضد درد پس از جراحي پيوند عروق كرونر انجام شد. اين پژوهش آينده نگر، تصادفي و دو سويه كور روي 60 بيمار در محدوده سني 40 تا 70 سال با ASA كلاس II و III كه نياز به جراحي اورژانس و منعي براي انجام بيهوشي نخاعي نداشتند، صورت گرفت. در هيچ يك از افراد بيماري همراه دريچه اي قلب و اعتياد به مواد مخدر و الكل وجود نداشت. در اين بررسي بيماران به طور تصادفي به 3 گروه تقسيم شدند كه شامل گروه شاهد و 2 گروه دريافت كننده مورفين به ميزان 3 ميكروگرم به ازاي كيلوگرم (گروه اول) و 7 ميكروگرم به ازاي كيلوگرم (گروه دوم) به صورت اينتراتكال در شروع عمل جراحي بودند. ميان تجويز ميدازولام و فنتانيل حين عمل به 15 ميكروگرم به ازاي كيلوگرم و 30 ميكروگرم به ازاي كيلوگرم محدود گرديد. پس از خاتمه عمل، لوله تراشه بيماران در بخش مراقبتهاي ويژه توسط افرادي كه اطلاعي از نوع داروي تزريقي نداشتند، براساس برنامه يكسان خارج گرديد. زمان لازم براي خارج كردن لوله تراشه بيماران و ميزان نياز به داروي مورفين وريدي توسط شخصي كه اطلاعي از نوع داروي تزريقي اينتراتكال نداشت ثبت گرديد. براساس نتايج به دست آمده بيماران 3 گروه از نظر سن، وزن و قد تفاوت معني داري با هم نداشتند. زمان خارج كردن لوله 204±456 دقيقه براي گروه شاهد، 204±335 دقيقه براي گروه اول و 245±414 دقيقه براي گروه دوم به دست آمد (P=0.19). ميزان نياز به مورفين وريدي پس از عمل جراحي در گروههاي اول و دوم و شاهد به ترتيب 8/7±8/18، 4/6±3/13 و 5/6±28/3 بود (P=0.001). بررسي گازهاي خون شرياني در 3 گروه در بخش مراقبتهاي ويژه، متوسط ميزان فشار دي اكسيدكربن شريان را 1/4±40، 5/6±6/46 و 8/4±9/47 در گروههاي شاهد، اول و دو نشان داد (P=0.001) (مقادير ميانگين ± انحراف معيار هستند). به عنوان نتيجه گيري كلي ميتوان گفت با وجود كاهش در ميزان نياز به مورفين وريدي پس از عمل جراحي به دنبال تجويز اينتراتكال آن، اثرات واضحي در افزايش زمان باقي ماندن لوله تراشه پس از انجام جراحي پيوند عروق كرونر مشاهده نگرديد. اين مطالعه پيشنهاد ميكند كه دوز 3 ميكروگرم به ازاي كيلوگرم اينتراتكال، دوز مناسبي جهت فراهم نمودن بي دردي مناسب پس از علم جراحي بدون ايجاد تأخير در زمان خروج لوله از ناي با حداقل اثرات تضعيف تنفسي مي باشد.
 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 82
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی