4 SID.ir | ويژگي هاي تاريخ نگاري ايران در دوره تيموري

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

ويژگي هاي تاريخ نگاري ايران در دوره تيموري

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه تاریخ، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، آذربایجان شرقی، ایران
 
چکیده: 

سنت تاريخ نگاري ايران بعد از اسلام با نگارش تاريخ طبري به زبان عربي آغاز شد. سپس در دوره سامانيان نگارش تاريخ به زبان فارسي از سوي مورخان به انجام رسيد. متعاقب طرح و گسترش «انديشه ايرانشهري» در عصر سلجوقيان، اولين تحول در انديشه مورخان نسبت به فاصله گرفتن از ديدگاه کلامي ـ ديني به وجود آمد. اين تحول که در حقيقت به دليل اهتمام در نگارش تواريخ دودماني ايجاد شد، حتي در نگارش تاريخ هاي عمومي نيز منعکس شد. در دوران مغول ـ ايلخاني، مورخان به نگارش تاريخ هاي جهاني پرداختند و دومين تحول مهم در انديشه مورخان ايجاد گرديد. مورخان دوره تيموري سنت هاي تاريخ نگاري ايراني را به ارث بردند، با وجود اين، تاريخ نگاري در اين دوره سه مرحله را پشت سرگذاشت: زمان تيمور، زمان شاهرخ و زمان سلطان حسين بايقرا. در مقاله حاضر، با توجه به اين مراحل سه گانه، «ويژگي هاي تاريخ نگاري ايران در دوره تيموريان» مورد بررسي قرار گرفته و محور کليدي آن بررسي ويژگي هاي محتوايي (فني) و ظاهري (صوري) تاريخ نگاري در دوره مورد نظر است. بدين منظور تلاش گرديده تا با استفاده از منابع تاريخي اين دوره و پژوهش در آن ها با روش توصيفي- تحليلي، اين ويژگي ها مشخص شود، به علاوه، در خلال آن، ضمن توصيف ويژگي هاي تاريخ نگاري عصر تيموري، به تحليل آن نيز پرداخته شده است.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 625
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی