4 SID.ir | اثر داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در مغز موش صحرايي

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

اثر داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در مغز موش صحرايي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* مرکز تحقيقات نوروسايکوفارماکولوژي، دانشگاه علوم پزشکي آجا، تهران
 
چکیده: 

مقدمه: داروهاي سايکوتروپيک اثرات خود را تا حدودي از طريق افزايش ميزان توروتروفين ها در مغز اعمال مي کنند. نظر به محدود بودن طيف مطالعات انجام شده در خصوص آناليز پروتئين NGF در پي درمان هاي سايکوتروپکي، مطالعه حاضر به منظور ارزيابي اثرات تجويز حاد و مزمن داروهاي سايکوتروپيک بر ميزان پروتئين NGF در پنج ناحيه از مغز شامل کورتکس فرونتال، هيپوکامپ، آميگدال، پياز بويايي و ساقه مغز طراحي گرديد.
روش هاي: موش هاي صحرايي نر بالغ از نژاد
Sprague – Dawley تحت تجويز حاد يا مزمن (21 روز) دزيپرامين، فنلزين، فلوکستين، کلرديازپوکسايد (هر يک با دوز 10 ميلي گرم / کيلوگرم)، هالوپريدول (1 ميلي گرم / کيلوگرم)، و کلوزاپين (20 ميلي گرم / کيلوگرم) قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرين تزريق، ميزان پروتئين NGF در نواحي جدا شده مغز با استفاده از کيت الايزا اندازه گيري شد.
يافته ها: تجويز حاد داروهاي ياد شده، اثري بر ميزان پروتئين
NGF در مغز نداشت. تجويز مزمن دزيپرامين، فنلزين، فلوکستين، هالوپريدول و کلوزاپين منجر به افزايش NGF در کورتکس فرونتال شد. دزيپرامين، فلوکستين، فنلزين و کلوزاپين، NGF را در هيپوکامپ افزايش دادند. در پياز بويايي؛ دزيپرامين و فلوکستين NGF را افزايش، در حالي که فنلزين و هالوپريدول موجب کاهش نوروتروفين مذکور شدند. هيچ يک از داروها ميزان NGF را در آميگدال و ساقه مغز تغيير ندادند. تجويز مزمن کلرديازپوکسايد، اثري بر ميزان پروتئين NGF در مغز نداشت.
نتيجه گيري: داروهاي سايکوتروپيک اثرات متفاوتي بر ميزان پروتئين
NGF در مغز اعمال مي کنند. اين امر ممکن است با ويژگي درماني اين داروها و اثر آنها بر عملکرد شناختي مرتبط باشد.

 
كلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 265
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی