5 SID.ir | بررسي تاثير درمان پريودنتال جراحي بر روي كنترل متابوليك افراد ديابتي نوع 2 و غير وابسته به انسولين

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

بررسي تاثير درمان پريودنتال جراحي بر روي كنترل متابوليك افراد ديابتي نوع 2 و غير وابسته به انسولين

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

سابقه و هدف: بيماري ديابت شايعترين بيماري اختلال متابوليسم است. يكي از مشكلات اين افراد افزايش شيوع و شدت بيماري پريودنتال ميباشد. در رابطه با تاثير درمان پريودنتال بر كنترل متابوليك ديابت مطالعات متعددي در گذشته صورت گرفته كه نتايج متناقضي را بيان داشته اند. هدف از انجام اين تحقيق ارزيابي تاثير درمان پريودنتال جراحي بر كنترل متابوليك افراد ديابتي نوع 2 غير وابسته به انسولين بوده است.
مواد و روشها: اين تحقيق به روش نيمه تجربي و قبل و بعد از درمان بر روي 12 بيمار ديابتي نوع نوع 2 و NIDDM كه به پريودنتيت متوسط تا شديد مبتلا بودند صورت گرفت. در ابتداي مطالعه شاخصهاي پريودنتال شامل عمق پاكت، حد چسبندگي باليني، اندكس خونريزي از لثه و اندكس پلاك و نيز شاخصهاي آزمايشگاهي شامل گلوكز خون ناشتا (FPG) و HbAlC تعيين و ثبت شدند. سپس درمان پريودنتال شامل: جرمگيري، آموزش بهداشت و جراحي فلپ و پاكسازي مكانيك صورت گرفت. 2 تا 3 ماه بعد از آخرين جراحي مجددا شاخصهاي ذكر شده اندازه گيري شده، ثبت گرديدند. يافته ها توسط آزمون آماري Wilcoxon ارزيابي شدند.
يافته ها: تمامي شاخصهاي پريودنتال كاهش معني داري يافتند. كاهش HbAlC و FPG كل بيماران از نظر آماري معني دار نبود. با تقسيم بيماران برحسب ميزان HbAlC اوليه ايشان به 2 گروه و (>%7, ≤7) مشاهده شد كه در گروه HbAlC >%7 به طور معني داري كاهش يافت اما در گروه ديگر كاهش معني دار نبود. كاهش FPG در هيچ يك از گروه معني دار نبود.
نتيجه گيري: درمان جراحي پريودنتال سبب بهبود معني دار شاخصهاي پريودنتال در تمام بيماران و نيز كاهش معني دار HbAlC در افرادي كه كنترل متابوليك ضعيفتر دارند (HbAlC >7%) ميگردد. لذا لازم است افراد ديابتي علاوه بر معاينات منظم پزشكي از نظر وضعيت دهاني و پريودنتال نيز ارزيابي شوند تا در صورت وجود بيماري، درمان مناسب صورت گيرد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 126
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی