5 SID.ir | بررسي هيستوپاتولوژيكي تاثير داروي ايبوپروفن بر تروماي ناشي از جراحي معده موش صحرايي
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي هيستوپاتولوژيكي تاثير داروي ايبوپروفن بر تروماي ناشي از جراحي معده موش صحرايي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، کدپستی: 1655
 
چکیده: 

سابقه و هدف: امروزه بهبود سريع زخم هاي جراحي به منظور كاهش عوارض زخم از جمله درد، مورد توجه محققين مي باشد. يكي از روش هاي موثر در بهبود و التيام سريع زخم ها، استفاده از داروهاي صناعي مي باشد. هدف از اين مطالعه، بررسي هيستوپاتولوژيك اثرات داروي ايبوپروفن به عنوان يك مهار كننده غير اختصاصي آنزيم سيكلواكسيژناز I وII ، بر روند ترميم متعاقب تروماي ايجاد شده توسط جراحي در نسج نرم معده است.
مواد و روش ها: براي انجام اين مطالعه تجربي آزمايشگاهي، 15 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار در سه گروه 5 تايي توزيع گرديد. به منظور ايجاد تروما يك برش گاستروتومي يك سانتي متري در خم بزرگ معده هر يك از موش ها ايجاد، سپس در دو لايه بخيه زده شد. بعد از عمل جراحي، موش هاي گروه تيمار با دارو، روزانه و به مدت 15 روز داروي ايبوپروفن را با دز 30 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن كه در 10 ميلي ليتر به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن
%5 DMSO  حل شده بود، به صورت خوراكي دريافت كردند. موش هاي گروه دارونما،%5 DMSO  و موش هاي گروه كنترل، سرم فيزيولوژي به ميزان 10 ميلي ليتر به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن به صورت خوراكي به مدت 15 روز دريافت كردند. مطالعه آسيب شناسي براي ارزيابي التيام در موش هاي مورد آزمايش كه پس از 15 روز تيمار، يوتانايزه گرديده بودند، با استفاده از روش هاي رنگ آميزي هماتوكسيلين ـ ائوزين و تريكروم ماسون انجام شد. التيام موضع جراحي در گروه هاي مورد مطالعه با در نظر گرفتن فاكتور هاي موثر در ترميم نظير پروليفراسيون فيبروبلاست ها، تشكيل عروق نوساز، نوزايش بافت پوششي و ايجاد كلاژن موجود در نسج ترميمي با هم مورد مقايسه قرار گرفت. داده هاي به دست آمده، به صورت mean±S.E.M ارايه و اختلاف معني دار بين گروه ها توسط آزمون ANOVA و آزمون تعقيبي Bonferroni در سطح معني داري P<0.05 توسط نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: تعداد فيبروبلاست ها و جوانه هاي مويرگي در گروه تيمار با داروي ايبوپروفن به طور معني داري كمتر از گروه هاي كنترل و حلال دارو
(DMSO) بودند (P<0.05). اندازه رخنه و شكاف باقي مانده موجود در دهانه زخم (Epithelial gap) نيز در گروه تيمار با ايبوپروفن به طور معني داري بيشتر از دو گروه ديگر بود (P<0.05). همچنين اختلاف معني داري از لحاظ نسبت كلاژن موجود در نسج ترميمي، مابين گروه تيمار با ايبوپروفن و گروه هاي شاهد و كنترل حلال دارو برآورد گرديد (P<0.05).
نتيجه گيري: نتايج اين بررسي نشان داد كه داروي ايبوپروفن اثر ممانعت كننده در ترميم زخم جراحي معده دارد و بنابراين به عنوان يك داروي انتخابي براي استفاده بعد از اعمال جراحي بافت معده حتي به عنوان ضد درد نيز پيشنهاد نمي گردد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 146
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی