برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

فرهنگ شناسي و علم شناسي: زبان، زمان و جغرافياي فرهنگي و ضرورت نگاه پارادايمي به فرهنگ ايراني (سخن سردبير)

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه ارتباطات، دانشگاه تهران
 
چکیده: 

فرهنگ از سه عنصر، بنيادين ذيل برخوردار است که بدون هر يک از آنها، فرهنگ بي معنا مي شود و به نوعي با پايان فرهنگ و يا غرق شدن يک فرهنگ در فرهنگ هاي ديگر مواجه مي شويم:
1) تاريخي بودن فرهنگ: در درجه اول فرهنگ از يک مجموعه عناصري برخوردار است که در مسير و فرآيند تاريخي بالنده شده و شکل مي گيرد و به نوعي مي توان گفت استمرار يک امر، مهمترين شاهد فرهنگي بودن آن است و برخي گفته اند هنر والا، هنري است که ارزش هنري آن استمرار پيدا مي کند (راودراد، ۴۷:۱۳۸۲). از اين رو فرهنگ يک امر تاريخي است که بخشي از آن را مي توان با عنوان "فرهنگ امروز" توصيف نمود ولي بخش مهمي از آن بر آمده از مسير تاريخي يک جامعه است.
2) عناصر متمايز کننده: در مرحله بعد، بعد متمايز کننده يک فرهنگ اهميت پيدا مي کند. در واقع فرهنگ از عناصر متمايز کننده برخوردار است که با اجزايي مانند زبان، جغرافيا، آداب و رسوم و ارزش هاي اجتماعي و تفاوت هاي مربوط به سبک زندگي از ساير فرهنگ ها متمايز مي شود.
3) برجستگي و والايي: در درجه بعدي فرهنگ محصول مفصل بندي و پيوند خوردن عناصر متعددي است که ابعاد والا، خاص و برجسته فرهنگ را مي سازد و يک جامعه در پرتو آن، از عناصر گره خورده و از هويت و ماهيت برخوردار مي شود. به طور حتم زبان و زمان دو عامل مهم رمزگذاري، رمزي کردن و رمزگشايي فرهنگ در ظرفيت متنوع و متکثر است. زبان کليد فهم و فهميده شدن فرهنگ هاست. زبان مهمترين بنيان ايجاد عضويت در قلمرو فرهنگي مشخص مي باشد. از طرفي زمان نيز عامل مهمي است که زمينه بودن ها و نبودن هاي فرهنگي و شکل گيري روندهاي معناسازي در حوزه فرهنگ را تحقق مي بخشد.

 
کلید واژه: 


 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 153
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی