برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
1380 , دوره  15 , شماره  2 ; از صفحه 242 تا صفحه 260 .
 
عنوان مقاله: 

بررسي تاثير مواد آلي و تركيبات معدني كلسيم دار بر توزيع اندازه اي خاكدانه ها و ميزان رس قابل پراكنش در يك خاك سديمي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

در يك آزمايش مزرعه اي روي خاك سديمي در استان قزوين، تاثير انواع و مقادير مختلف مواد اصلاح كننده خاك بر پايداري خاكدانه هاي با اندازه مختلف (از 75 تا 4760 ميكرون) و ميزان رس قابل پراكنش در قالب طرح بلوكهاي كامل تصادفي با سه تكرار بررسي شد. تيمارهاي آزمايشي شامل كاه و كلش خردشده گندم و كود دامي پوسيده در سه سطح 10، 20 و 40 تن در هكتار، گچ معدني(CaSO4.2H2O)  (به اندازه نياز گچي) و سيمان (5 تن در هكتار) به تنهايي و يا توام با 20 تن در هكتار كاه و كلش و كود دامي و همچنين اسيدسولفوريك صنعتي (معادل نياز گچي) همراه با آب آبياري بود.
نتايج اندازه گيري ها نشان داد كه يكماه پس از اعمال تيمارهاي مختلف، تيمارهاي 40 تن در هكتار كاه و كلش، 20 تن در هكتار كاه و كلش همراه با سيمان و 20 تن در هكتار كاه و كلش همراه با گچ باعث افزايش معني دار ميانگين وزني قطر خاكدانه ها (MWD) شدند، افزايش MWD در اثر كاربرد 40 تن در هكتار كاه و كلش و 20 تن در هكتار از اين ماده همراه با سيمان بيشتر به دليل افزايش درصد فراواني خاكدانه هاي بزرگتر از 1000 µm و در تيمار 20 تن درهكتار كاه و كلش همراه با گچ ناشي از افزايش درصد فراواني خاكدانه هاي بزرگتر از 500 µm بود. مصرف كود دامي همراه با سيمان باعث كاهش درصد فراواني خاكدانه هاي با اندازه مختلف و در نتيجه كاهش معني دار MWD در مقايسه با شاهد گرديد. همچنين كاربرد 20 تن در هكتار كاه وكلش نيز MWD را تا حد معني داري افزايش داد كه اين افزايش اشي از زياد شدن درصد فراواني خاكدانه هاي بزرگتر از 500 µm متناسب با كاهش مقدار خاكدانه هاي با قطر 250-500 µm بود.
تيمارهاي گچ، اسيد سولفوريك و كود دامي همراه با گچ نيز درصد فراواني خاكدانه هاي كوچكتر از 250 µm را افزايش دادند كه اين افزايشها از نظر آماري معني دار شد. چهارماه پس از كاربرد مواد اصلاحي، مقدار MWD در تيمارهاي سطوح مختلف كود دامي، اسيد سولفوريك، سيمان، گچ، كود دامي همراه با گچ و تيمار 40 تن در هكتار كاه و كلش در مقايسه با شاهد افزايش معني دار پيدا كرد كه علت آن عمدتا افزايش درصد فراواني خاكدانه هاي بزرگتر از 1000 µm بود، در صورتيكه يكماه پس از كاربرد اين مواد، تاثير آنها چندان مشهود نبود. تاثير تيمارهاي مختلف بر پراكنش رسها متفاوت بود و در اين ميان تاثير كاربرد گچ، كود دامي همراه با گچ و كاه و كلش همراه با گچ در كاهش درصد رس قابل پراكنش بسيار قابل ملاحظه بود به طوريكه پس از يك ماه ميزان رس قابل پراكنش از 68/89 درصد در تيمار شاهد به ترتيب به 46/4، 81/6 و 63/7 درصد و پس از چهارماه از 78/83 درصد در تيمار شاهد به ترتيب به 23/4، 51/1 و 32/4 درصد كاهش يافت. درصد رس قابل پراكنش در اثر مصرف اسيد سولفوريك همراه با آب آبياري نيز پس از يكماه به 55/52 درصد و چهارماه بعد به 35/19 درصد كاهش يافت كه از نظر آماري معني دار بود.
نتايج اين آزمايش نشان دهنده نقش واهميت افزودن مواد آلي همراه با گچ در تشكيل خاكدانه ها و افزايش پايداري آنها در خاكهاي سديمي از طريق هماور كردن رسها مي باشد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 223
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی