3 SID.ir | بررسي ارتباط بين ميزان شيوع صدمات ورزشي و برخي از عوامل بروز آن در كشتي گيران آزادكار نخبه دانشجوي كشور
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي ارتباط بين ميزان شيوع صدمات ورزشي و برخي از عوامل بروز آن در كشتي گيران آزادكار نخبه دانشجوي كشور

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

هدف: اين پژوهش با هدف بررسي ارتباط بين ميزان شيوع صدمات ورزشي و برخي از عوامل بروز آن در كشتي گيران آزادكار نخبه دانشجوي كشور به انجام رسيد.
روش: با توجه با اينكه اين پژوهش توصيفي و از نوع علي پس از وقوع مي باشد، 97 نفر از كشتي گيران نخبه دانشجو با ميانگين سني 22.11 سال، قد 176.2 سانتي متر و وزن 74.58 كيلوگرم كه در هفتمين المپياد ورزشي دانشجويان سراسر كشور در سال 1383 در شهر اصفهان به رقابت پرداختند به عنوان نمونه هاي پژوهش در نظر گرفته شدند. به منظور كسب اطلاعات لازم پرسشنامه اي تهيه شد و با استفاده از آلفاي كرنباخ، روايي آن محاسبه گرديد (a=0.83). با استفاده از روش هاي آمار توصيفي اطلاعات جمع آوري شده در جدول ها و نمودارهايي ثبت و دسته بندي شد و به منظور ارتباط بين داده ها از روش مجذور كاي «K2» )خي دو( در سطح اطمينان 95% و a=%5 استفاده شد. كليه عمليات آماري نيز به كمك نرم افزار SPSS-10 انجام گرديد.
يافته ها: در نمونه هاي پژوهش آسيب هاي عضلاني - وتري با ميزان
68.18 درصد در مقايسه با آسيب هاي مفصلي و استخواني ميزان شيوع بيشتري داشتند كه در بين صدمات عضلاني - وتري نيز زخم ها و ضرب خوردگي هاي اندام هاي مختلف بدن بالاخص اندام فوقاني نسبت به ساير انواع صدمه ديدگي ها شايع تر بوده است.
در مجموع بخش اندام فوقاني با
39.73 درصد آسيب ديدگي نسبت به بخش هاي اندام تحتاني و تنه و ستون فقرات آسيب پذيرتر بوده اند. ضمن اينكه در مقايسه با سه اندام فوق الذكر سر و صورت با 15.56 درصد صدمه كمترين ميزان آسيب را به خود اختصاص داده است.
همچنين يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه از ديدگاه نمونه ها عواملي چون كاهش وزن بيشتر از سه كيلوگرم در قبل از مسابقه، آموزش هاي غلط و عدم بهره گيري از روش هاي علمي در تمرينات، خطاي حريف مقابل، گرم نكردن كامل بدن و خستگي ورزشكاران به ترتيب مهم ترين علل فردي و محيطي موثر در بروز آسيب ديدگي بوده است.
ديگر يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه بين تعداد جلسات تمرين در هفته و آسيب هاي مفصلي اندام فوقاني و آسيب هاي عضلاني - وتري اندام تحتاني، و نيز بين زمان گرم كردن و آسيب هاي مفصلي تنه و ستون فقرات، و آسيب استخواني اندام فوقاني، اندام تحتاني و تنه ستون فقرات، و نيز بين عدم حضور مربي و آسيب استخواني اندام تحتاني، و نيز بين كيفيت وسايل و امكانات ورزشي عمومي و آسيب هاي مفصلي اندام تحتاني، بين زمان وقوع آسيب ديدگي و آسيب مفصلي اندام تحتاني، و نهايتا بين فشردگي تمرينات و آسيب هاي استخواني اندام فوقاني ارتباط معني دار بوده است و در ساير موارد ارتباط معني دار مشاهده نگرديده است.
نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه آسيب هاي عضلاني - وتري نسبت به ساير آسيب ها شيوع بيشتري داشته، و اندام فوقاني نسبت به ساير اندام ها بيشتر در معرض آسيب ديدگي بوده، همچنين در بين عوامل فردي و محيطي آسيب زا، كاهش وزن بيشتر از سه كيلوگرم در قبل از مسابقه نقش بيشتري در بروز آسيب هاي وارده داشته است.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 220
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی