برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي وضعيت شاخص هاي ليبر در زنان بستري شده با تشخيص حاملگي طول كشيده در زايشگاه شبيه خواني كاشان طي سال 1383-1382

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* کاشان، کیلومتر 5 بلوار قطب راوندی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان
 
چکیده: 

سابقه و هدف: طولاني شدن بارداري از جنبه هاي مختلف، سلامت مادر و نوزاد را تحت تاثير قرار مي دهد. اگرچه بسياري از محققين پذيرفته اند كه انجام مداخلات درماني قبل از شروع زايمان ضروري است ولي در مورد نحوه به كارگيري و زمان آن اختلاف نظرهاي فراواني وجود دارد. با توجه به فراواني حاملگي طول كشيده و به منظور تعيين و مقايسه شاخص هاي ليبر، اين مطالعه در مورد زنان بستري شده با تشخيص حاملگي طول كشيده طي سال هاي 83-82 در زايشگاه دكتر شبيه خواني كاشان صورت گرفت.
مواد و روش ها: اين پژوهش به روش توصيفي روي کليه 450 زن باردار كه هيچ مشكل طبي و يا مامايي نداشته و حداقل سن حاملگي آنها (بر اساس LMP و يا سونوگرافي زير 30 هفته) 40 هفته بوده و جهت ختم حاملگي بستري شده بودند، انجام شد و شاخص هاي ليبر (ديلاتاسيون و افاسمان موقع پذيرش، دفعات القا، طول مدت بستري تا زايمان، نوع زايمان و ديستوشي) و اطلاعات مربوط به سابقه حاملگي طول كشيده، سن مادر و تعداد پاريتي تعيين و سپس بر حسب سن حاملگي در 4 گروه (40 هفته تا 40 هفته و سه روز، 40 هفته و چهار روز تا 41 هفته، 41 هفته و يك روز تا 41 هفته و سه روز و 41 هفته و 4 روز و بالاتر) با هم مقايسه شدند. نتايج با استفاده از آمارهاي توصيفي، كاي دو، تي زوجي، كروسكال واليس و من ـ ويتني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: نتايج پژوهش نشان داد كه 131 نفر (29.1%) از زنان در سن حاملگي بين 40 هفته تا 40 هفته و سه روز، 130 نفر (28.9%) در سن حاملگي بين 40 هفته و 4 روز تا 41 هفته، 150 نفر (3/33%) در سن حاملگي بين 41 هفته و يك روز تا 41 هفته و 3 روز و تنها 39 نفر (8.7%) در سن حاملگي بالاي 5/41 هفته ختم حاملگي شده بودند كه از آنان فقط 12 نفر (2.7%) سن حاملگي بيشتر از 42 هفته داشتند. ديلاتاسيون و افاسمان موقع پذيرش، نوع زايمان و ديستوشي در زنان مورد مطالعه بر حسب سنين مختلف حاملگي اختلاف معني دار آماري نشان نداد. اما زنان از نظر طول مدت بستري، دفعات القا و علت سزارين بر حسب سن حاملگي با يكديگر اختلاف داشتند (P<0.05) به طوري كه با اقدام به ختم حاملگي در سنين كمتر طول مدت بستري و ميانگين دفعات القا بيشتر شده و علت سزارين، اغلب عدم پاسخ به القا و مداخلات درماني بود.
نتيجه گيري: ختم حاملگي در سن كمتر از 41.5 هفته به خاطر ترس از ناخوشي هاي مادر ضرورت نداشته و توصيه مي شود با سياست انتظار ختم حاملگي در زنان با حاملگي طولاني را حداقل تا 41.5 هفته به تعويق انداخت.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 165
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی