برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

مقايسه اثر ورزش كوتاه مدت و ميان مدت بر روي ميل به مرفين در موش صحرايي نر

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* بخش CCU، بیمارستان امام خمینی، تهران
 
چکیده: 

هدف: مكانيسم هاي دقيق اعتياد و وابستگي دارويي مشخص نيست اما نوروترانسميترهاي متعددي مي توانند در آن دخيل باشند. مدتهاست كه ورزش به دليل توانايي درمعالجه و حتي پيشگيري از بسياري مشكلات و بيماري ها مورد توجه قرار گرفته است. نشان داده شده است كه ورزش مي تواند فعاليت نوروترانسميترهاي متعدد را در مغز تغيير دهد. ديده شده است كه ورزش حداقل بعضي از مسيرهايي را كه به وسيله مرفين و ساير اپيات ها فعال مي شوند فعال مي كند و با آزاد كردن ميانجي هاي متعدد مي تواند روي سيستم reward اثر داشته باشد. در اين تحقيق اثرات ورزش (دويدن اجباري بر روي تردميل) كوتاه مدت و ميان مدت بر ميل به مصرف مرفين در موش هاي صحرايي نر مورد بررسي قرارگرفت.
مواد و روش كار: در اين مطالعه از موش صحرايي نر نژاد ويستار استفاده شد. ابتدا موش ها آموزش داده شدند تا با فشار دادن پدال دستگاه خود تزريقي، غذا دريافت كنند. سپس وريد ژوگرلر كانوله شده و حيوانات به 4 گروه سالين، مرفين، ورزش 1 (11 روز ورزش) و ورزش 2 (30 روز ورزش) تقسيم شدند. پس از بهبودي حيوانات 11 روز و روزانه 2 ساعت داخل دستگاه خود تزريقي قرار داده شدند كه 6 روز اول با محدوديت و 5 روز آخر بدون محدوديت غذا بود. حيوانات با فشار دادن پدال 0.1 ميلي ليتر مرفين همراه با بسته هاي كوچك غذا در 6 روز اول و 0.1 ميلي ليتر مرفين در 5 روز آخر (بدون دريافت غذا) دريافت مي كردند (در گروه سالين حيوان به جاي مرفين، سالين دريافت مي كرد). حيوانات با فشردن پدال غير فعال نه مرفين و نه غذا دريافت مي كردند. درگروه ورزش 1، حيوانات روزانه 90 دقيقه روي تردميل دويدند و بعد از 30 دقيقه استراحت داخل دستگاه خود تزريقي قرار گرفتند. گروه ورزش 2 قبل از جراحي، 30 روز ورزش داده شدند و بقيه مراحل مثل ورزش 1 بود. در پايان تعداد پدال هاي فعال و غيرفعال كه به وسيله رايانه ثبت شده بود، در هر گروه و تعداد پدال فعال بين گروه هاي مختلف مقايسه شد.
نتايج: درگروه سالين در 8 روز اول تعداد فشرده شده پدال فعال از غيرفعال به طور معني داري بيشتر بود (p<0.05) ولي در 3 روز آخر تفاوت معني داري بين تعداد فشرده شده پدال فعال و غيرفعال وجود نداشت. در گروه مرفين، در تمام روزها تعداد فشرده شدن پدال فعال به ميزان معني داري از تعداد فشرده شدن پدال غيرفعال (p<0.05) و در 3 روز آخر ازتعداد فشرده شدن پدال فعال به وسيله گروه سالين، بيشتر بود (p<0.05). در گروه ورزش 1 و 2 تعداد فشرده شدن پدال فعال به طور معني داري ازگروه مرفين كمتر بود (p<0.05).
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ورزش توانسته است ميل به مرفين را كاهش دهد. با توجه به اينكه ورزش مي تواند بسياري از سيستم هاي نوروترانسميتري درگير در فرايند اعتياد (مثل سيستم دوپا مينرژيك، سروتونرژيك) را فعال كند و رهايي اندورفين ها را افزايش دهد احتمال مي رود كه از اين طريق توانسته باشد ميل به مرفين را كاهش دهد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 136
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی