4 SID.ir | بررسي اثر توپيرامات در مهار وابستگي رواني ناشي از مورفين در موشهاي كوچك آزمايشگاهي
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي اثر توپيرامات در مهار وابستگي رواني ناشي از مورفين در موشهاي كوچك آزمايشگاهي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه فیزیولوژی و بیوفیزیک، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله (عج)، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، تهران، ایران
 
چکیده: 

هدف: در مطالعه حاضر كوشش شده است كه تاثير توپيرامات بر كسب و بيان ترجيح مكان شرطي شده ناشي از مورفين در موشهاي كوچك آزمايشگاهي نر حساس شده به مورفين مشخص شود.
روش بررسي: موشهاي كوچك آزمايشگاهي نر نژاد30-20) N-MARI  گرم) در اين تحقيق مورد استفاده قرار گرفته اند. همچنين، روش ترجيح مكان شرطي شده غير طرفدار به عنوان روش كار انتخاب شد. در يك تحقيق ابتدايي، ‌اثر مورفين در القا ترجيح مكان شرطي شده در موش هاي غير حساس به مورفين مورد بررسي قرار گرفت تا دوزهاي غير موثر براي آن شناخته شود. مورفين (5mg/kg، يك بار در روز/سه روز/پنج روز استراحت) حساس و سپس شرطي شدند. دوزهاي مختلف توپيرامات 30 دقيقه قبل از تجويز مورفين (1 mg/kg) (كسب) در روزهاي شرطي سازي و يا در روز تست 30 دقيقه قبل از شروع تست (بيان) به حيوانات تجويز شد.
يافته ها: تزريق مورفين (5mg/kg، يك بار در روز/سه روز/پنج روز استراحت)، تاثير دوزهاي غير موثر مورفين (1, 0.25, 05 mg/kg) را در القا ترجيح مكان شرطي شده افزايش داد. تجويز دوزهاي مختلف توپيرامات (120, 80 , 20 mg/kg) توانست كسب و بيان ترجيح مكان شرطي شده ناشي از مورفين را در موشهاي حساس شده به مورفين خنثي نمايد. تجويز دوزهاي مختلف توپيرامات (120, 80, 20 mg/kg) اثري در القا ترجيح مكان شرطي در حيوانات غير حساس به مورفين نداشت.
نتيجه گيري: تجويز توپيرامات موجب مهار حساسيت به مورفين گرديد و اين اثر ممكن است از طريق مكانيسم هاي گلوتاماتي و/يا گابائرژيك باشد. به علاوه، اين تحقيق پيشنهاد مي كند كه توپيرامات ممكن است در درمان وابستگي رواني به اوپيوئيدها سودمند باشد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 129
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی