برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
زمستان 1384 , دوره  23 , شماره  4 ; از صفحه 355 تا صفحه 361 .
 
عنوان مقاله: 

مقايسه عوارض باردار در دو گروه تحت درمان با رژيم و انسولين در مبتلايان به ديابت بارداري

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* شاهرود، خیابان شهدا، روبه روی درب دوم پادگان، دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شاهرود، کد پستی: 36184
 
چکیده: 

مطالعات اندکي در زمينه عوارض مادري، جنيني و نوزادي ناشي از ديابت حاملگي در کشورهاي آسيايي انجام شده است. به نظر مي رسد به دليل مراقبت هاي ضعيف پزشکي و آگاهي کم بيماران، عوارض در مقايسه با کشورهاي غربي بيشتر باشد.
در يک غربالگري عمومي از تعداد 1310 زن باردار مراجعه کننده از مطب هاي خصوصي و 8 مرکز بهداشتي درماني شهر شاهرود به درمانگاه فاطميه، تعداد 63 نفر مبتلا به ديابت حاملگي شناسايي و تحت نظر مجري طرح در درمانگاه فاطميه شاهرود، متخصص زنان و زيمان، متخصص داخلي، کارشناس تغذيه و پرستار ويژه ديابت در درمانگاه تخصصي صدري قرار گرفتند. قند سرم ناشتا و 2 ساعت پس از غذا به طور هفتگي و با روش گلوگز اکسيداز در آزمايشگاه بيمارستان فاطميه شاهرود اندازه گيري مي شد. در صورت تنظيم نبودن قند خون، بيماران به منظور آموزش و شروع درمان با انسولين در بخش داخلي بستري شدند.
از تعداد 63 مورد ديابت حاملگي، 50 نفر(%79)  با رژيم و 13 نفر (%21) با رژيم و انسولين تحت درمان قرار گرفتند. زنان تحت درمان با انسولين مسن تر و چاق تر بودند و تعداد حاملگي در آنها بالاتر بود، هم چنين ختم حاملگي در آنها زودتر و سطح قند خون بالاتري در دوران بارداري داشتند. ميزان عوامل خطر گلوکوزوري در دوران بارداري، سن بالاي 30 سال، چاقي (شاخص توده بدني 30 کيلوگرم بر متر مربع)، سابقه ماکروزومي و هم چنين قند ناشتاي بالا در آزمايش تحمل گلوکز، تشخيص ديابت قبل از هفته 12 بارداري، ميزان عارضه هيدر آمنيوس (P<0.01 ,%33.3)، مرده زايي (P<0.001 ,%33.3)، پرهاکلامپسي (P<0.05,%25) و هيپوگليسمي نوزادي (P<0.001,%58.3) در گروه تحت درمان با انسولين بيشتر از گروه رژيم درماني بود. غربالگري ديابت در هر دو گروه با 75 گرم گلوکز خوراکي حداقل پس از گذشت 8-6 هفته بعد از زايمان انجام و سه گروه سالم، اختلال تحمل گلوکز و مبتلا به ديابت آشکار مشخص شدند. کليه 8 نفر مبتلا به ديابت آشکار، در دوران بارداري تحت درمان با انسولين بودند.
بيشتر بودن عوارض در گروه تحت درمان با انسولين را مي توان به بالا بودن قند خون در دوران بارداري نسبت داد، لذا به افزايش سطح آگاهي اين بيماران در رعايت دقيق رژيم غذايي، تزريق منظم انسولين، هم چنين استفاده از دستگاه گلوکومتر به منظور کنترل روزانه قند خون در اين گروه از بيماران تاکيد مي گردد. از طرفي بايد به عوامل خطر ديابت بارداري از جمله گلوکوزوري، سن بالاي 30 سال، چاقي و سابقه ماکروزومي هم چنين تشخيص ديابت حاملگي در ابتداي بارداري و بالا بودن قند خون ناشتا در آزمون تشخيصي با 100 گرم گلوکز، به عنوان عوامل پيشگويي کننده در نياز به دريافت انسولين توجه نمود.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 282
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی