برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

يافته هاي همه گير شناختي و نتايج عمل اسكلرال باكلينگ در بيماران با جداشدگي رگماتوژن شبكيه در بيمارستان خليلي شيراز،1370 تا 1380

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* شیراز، بیمارستان خلیلی، دفتر بخش چشم، دانشگاه علوم پزشکی شیراز
 
چکیده: 

مقدمه: جدا شدگي رگماتوژن شبكيه از علل كاهش شديد ديد بوده كه در بسياري موارد، قابل پيشگيري يا درمان است. بررسي ويژگي هاي همه گير شناختي منطقه اي مي تواند موجب ايجاد بينش گسترده تر در پيشگيري و درمان بيماري گردد. پژوهش كنوني بر روي بيماران مراجعه كننده به بيمارستان خليلي، دانشگاه علوم پزشكي شيراز، در سال هاي 1370 تا 1380 انجام شده است.
روش كار: شمار
400 چشم از پرونده ي 360 بيمار مبتلا به جدا شدگي رگماتوژن شبكيه كه، عمل جراحي اسكلرال باكلينگ بر روي آن ها انجام شده بود، بررسي شدند. در اين بررسي، بيماراني وارد شدند كه، براي نخستين بار در دوره زماني بالا عمل جراحي شبكيه بر روي آن ها انجام شده بود. بررسي هر پرونده، شامل بررسي سن، جنس، مدت بروز علايم، فصل پيدايش بيماري، شدت كاهش بينايي، بود يا نبود عوامل خطر و بررسي طرح شماتيك شبكيه بود. همچنين، وضعيت آناتومي شبكيه و ديد شش ماه پس از عمل بررسي شد. چسبيدن دوباره شبكيه پس از شش ماه، به عنوان موفقيت آناتومي پاياني با يك بار عمل جراحي و ديد 20.400 يا بيشتر پس از شش ماه، به عنوان موفقيت كاركردي پاياني با يك بار عمل تعريف شد.
يافته ها: ميانگين سن بيماران،
47±19.84 سال بود. شايع ترين گروه سني براي جداشدگي،60 سال به بالا بود. همچنين، يك افزايش مقطعي در گروه سني 10 تا 19 سال مشاهده شد. ميزان 62.5 درصد از مبتلايان مرد بودند. چهل درصد چشم ها بدون عدسي و يا داراي عدسي مصنوعي، 32 درصد داراي لاتيس، 23 درصد نزديك بين، 14 درصد داراي پيشينه ي ضربه و 18 درصد هيچگونه عامل خطر نداشتند. جداشدگي رگماتوژن شبكيه در كساني كه فاقد عدسي يا پسودوفاك بودند، در جنس مذكر نسبت به مونث بيشتر بود (p=0.01)، اما داراي لاتيس، در جنس مونث بيشتر بود (p=0.01). در گروه ناشي از ضربه، تفاوتي در جنسيت مشاهده نشد (P=0.1). همچنين، تفاوت معني دار ميان فصل هاي سرد (پاييز و زمستان) و گرم (بهار و تابستان) از نظر آغاز بيماري مشاهده نشد (P=0.067). هفتاد و سه درصد چشم ها داراي جدا شدگي رگماتوژن شبكيه ناكامل بودند. در 86.5 درصد از چشم ها ناحيه ي لكه زردي، جدا شده بود. اختلال پروليفراتيو زجاجيه شبكيه اي مراحل B يا C1 (PVR)، در 49.5 درصد ديده شد. سوراخ گرد در 49.3 درصد، پارگي نعل اسبي يا پارگي با سر كنده شده در 41.6 درصد و دياليز در8.9 درصد، ديده شد و در 20 درصد از چشم ها هيچ سوراخي ديده نشد. شايع ترين جا براي سوراخ هاي گرد، ناحيه گيجگاهي تحتاني، براي پارگي ها، ناحيه گيجگاهي فوقاني و براي دياليز، ناحيه ي گيجگاهي تحتاني بود. جدا شدگي دو سويه در11.11 درصد چشم ها ديده شد. موفقيت پاياني آناتومي،79.5 درصد و موفقيت پاياني كاركردي، 46 درصد بود. بيماران فاقد عدسي يا داراي عدسي مصنوعي، نسبت به ديگر گروه ها از موفقيت آناتومي و كاركردي پايين تري برخوردار بودند (p<0.001)
نتيجه: اسكرال باكلينگ، عمل جراحي موفقي در درمان جداشدگي رگماتوژن شبكيه است. شناخت عوامل خطر و توجه به آن ها پيش از عمل، مي تواند ميزان موفقيت را افزايش دهد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 172
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی